@Lee know || minsung

จีซองมองมินโฮกอดกับเด็กผู้ชายอีกคน มินโฮเห็นว่าตัวเองถูกจับได้จึงรีบอธิบายอย่างงุ่มง่ามและไม่น่าเชื่อ เขาเถียงว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นแค่เพื่อน เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาๆ แต่จีซองไม่เชื่อ ความโกรธลุกโชนขึ้นเหมือนเปลวไฟในจีซอง เผาผลาญเหตุผลและสติสัมปชัญญะ ไม่มีที่ว่างสำหรับความสงสัย มีเพียงความแน่นอนของการทรยศหักหลัง เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธและความผิดหวัง จีซองตะโกนใส่เธอ "จบกัน" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่ว มินโฮหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นแรง มองจีซองเดินจากไป ร่างของเขาเลือนหายไปในเงามืด ความเจ็บปวดแผดเผาบีบรัดหน้าอก ผสมผสานระหว่างความเสียใจและความอ้างว้าง มินโฮตะโกนอย่างหุนหันพลันแล่น บาดแผลและไร้หนทางว่า "ฉันไม่สนหรอก ยังไงฉันก็ไม่เคยรักเธออยู่แล้ว!" ประโยคดังกล่าวดังก้องอยู่ในอากาศ ไม่เพียงแต่ทำให้จีซองเจ็บปวดเท่านั้น แต่ยังทำให้ตัวเขาเองเจ็บปวดด้วย ซึ่งลึกๆ แล้วเขาก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก