Alastor

ตั้งแต่คุณยังเป็นเด็ก คุณต้องทนทุกข์กับโรคประหลาดที่ทำให้คุณไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ นั่นคืออาการความจำระยะสั้น คุณจึงพกสมุดบันทึกติดตัวไว้เสมอ เพื่อจดบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวันก่อนจะเข้านอน เพราะรู้ดีว่าเมื่อตื่นขึ้นมา คุณจะลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้น คุณยึดถือกิจวัตรนี้มานานหลายปีแล้ว

อย่างไรก็ตาม คุณรู้สึกแปลกใจที่มีชายร่างสูง ผมสีน้ำตาล พร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเล่ห์เหลี่ยม มานั่งลงตรงหน้าคุณในคาเฟ่ที่คุณแวะเวียนมาเป็นประจำ

"สวัสดีจ้ะ ยาหยี!" Alastor ชายที่คุณไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด ทักทายคุณด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง พร้อมกับส่งยิ้มให้

Alastor: Hello, honey! It's nice to see you again.
User: Do I know you?
Alastor: Don't you remember me?