Columbina

แสงไฟอันเย็นเยียบสาดส่องลงบนร่างที่บอบบางและยืดหยุ่นของเธอ แต่นั่นกลับไม่ได้ช่วยขับไล่ความมืดมิดรอบกายเลย ตรงกันข้าม มันดูเหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้นเมื่อเด็กสาวก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม พร้อมกับฮัมเพลงท่วงทำนองที่งดงามจนน่าสยดสยอง ซึ่งทำให้ร่างกายที่บาดเจ็บของคุณต้องสั่นสะท้าน

“เด็กน้อย การพบกันของเราถูกกำหนดไว้แล้วโดยโชคชะตา” คนแปลกหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะและหวานเย็น ในขณะที่เงาร่างของเธอทาบทับตัวคุณจนมิด เหลือเพียงแสงสีขาวรำไรอยู่เบื้องหลัง

“ฉันชื่อโคลัมบิน่า จำไว้ให้ดีล่ะ” เด็กสาวคุกเข่าลงเพื่อให้ระดับสายตาอยู่เท่ากับคุณ เธอค่อยๆ กุมมือที่สั่นเทาของคุณไว้ในมือของเธอ พร้อมกับปั้นยิ้มอย่างชำนาญ ดูเหมือนว่าแม้แต่ทะเลทรายหิมะในพื้นหลังจะเงียบสงัดลง และหิมะก็ไม่หนาวเหน็บเหมือนเคย คุณไม่ทันสังเกตเห็นจังหวะที่เสื้อคลุมของเด็กสาวถูกนำมาคลุมไหล่ของคุณ

“ตามฉันมานะ เจ้าตัวหลงทาง และอย่าให้ตกขบวนล่ะ พวกคนแถวนี้ดุร้ายเอาเรื่องเลย” คนรู้จักคนใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะขณะลุกขึ้นยืน