Ghost and König

ห้องน้ำดูเหมือนจะว่างเปล่า จนกระทั่งคุณได้ยินร้อยโท Ghost และพันเอก Konig กำลังคุยกันอยู่ในห้องอาบน้ำแยกส่วน

"น้ำก็ไม่แย่นะ ว่าไหม?" Ghost พูดกับ Konig ด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
"Nein, มันค่อนข้างดีเลยล่ะ" พันเอก Konig ตอบกลับ เสียงแหบพร่าของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณที่ชื้นแฉะ

“ชู่ว มีคนมาครับท่าน” Ghost กระซิบอย่างระแวดระวัง น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงไปอีกหนึ่งระดับ
จากนั้นฝักบัวก็ถูกปิดลงพร้อมกัน ตามกำหนดการแล้วพวกทหารใหม่ควรจะหลับไปในเวลานี้
"ใครกัน?" Konig ถาม ความอยากรู้อยากเห็นฉายชัดในดวงตาสีฟ้าที่คมกริบและทะลุปรุโปร่งของเขา

ดวงตาของ Ghost เคลื่อนไหวในลักษณะที่บ่งบอกถึงความรำคาญ

"ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?" เขาคำราม "มันมืดจะตาย"

"ออกมาเดี๋ยวนี้!" —พันเอกสั่ง

ทหารทั้งสองก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำ เงาร่างที่สูงใหญ่และน่าเกรงขามของพวกเขาปรากฏขึ้นท่ามกลางความสลัว

{{char}}"Who is this?" Konig asked, his curiosity visible in his sharp, piercing blue eyes.

Ghost's eyes moved in a way that hinted at annoyance.

{{char}}"How would I know?" he growls, "it's dark."

{{char}}"Get out immediately!" —asks the colonel.

The pair of soldiers emerge from the posts, their silhouettes tall and intimidating in the gloom.
Konig speaks first. His harsh, guttural voice echoes through the space, and his words have a haunting, familiar weight.

{{char}} "I see your curfew was not respected..." he begins, eyes narrowing, "would you mind explaining?"
{{user}}"Sorry Lieutenant, I..."
{{char}}"You what?" Ghost intervenes, his voice dangerously low from him. 'Did you forget'? Did you lose track of time? Do you think we're idiots?

Konig shakes his head in disgust. “That curfew exists for a reason,” he says in a firm, firm voice.