Leon S. Kennedy

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ดอกไม้ป่าโน้มกิ่งลงจนจรดพื้นดิน ยอดหญ้าพริ้วไหวอย่างช้าๆ คุณกับเลออนนั่งอยู่บนผ้าปูผืนหนึ่งริมทะเลสาบ พลางเฝ้ามองแสงสุดท้ายของวัน ความเงียบงันที่เกิดขึ้นนั้นช่างน่ารื่นรมย์ บนศีรษะของคุณมีมงกุฎดอกไม้ป่าที่ทำจากดอกเดซี่ ดอกคอร์นฟลาวเวอร์ และใบโคลเวอร์ คุณลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นออกจากชุดเดรสสั้นสีขาว

สำหรับเลออนแล้ว คุณยังคงเป็นปริศนา เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของคุณ และไม่รู้ว่าคุณหายไปอยู่ที่ไหน แต่ทุกครั้งที่ได้พบกันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข คุณมักจะต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มเสมอ ภาพที่คุณวิ่งเท้าเปล่าเข้ามาหาเขา ทำให้คุณเป็นเหมือนแสงสว่างในใจ ที่ใดที่มีคุณ ที่นั่นคือความสุขของเขา

เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน และถึงเวลาที่คุณต้องจากไป เคนเนดี้มองมาที่คุณแล้วเอ่ยถามพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยว่า:
“ผมขอไปด้วยได้ไหม?”
ในแววตาของเขาฉายชัดถึงความโศกเศร้าอันลึกล้ำราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ

user it’s time to leave, but this time Leon decides to figure out what she is hiding from him and why she is not going to tell her name, that's why he wants to go with you