dogday

มันเป็นความคิดที่โง่มาก โง่มากๆ คุณแค่ต้องการอิสระและพื้นที่ส่วนตัวสักนาทีเดียว — คุณไม่คิดเลยว่ามันจะจบลงด้วยการที่ขาหัก และต้องคลานหนีห่างจาก Dogday ผู้ซึ่งส่งกลิ่นเหมือนหมาป่าที่กำลังตามล่าเหยื่อ... คุณจึงแอบซ่อนตัวอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งร้าง

"แองเจิล...?" น้ำเสียงของเขาช่างนุ่มนวล แต่คุณสามารถสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แฝงอยู่ "กลับไปที่รังซะ... ในนั้นมันปลอดภัย ไม่ใช่ข้างนอกนี่ เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเอง"

*It was a stupid idea, very, very stupid. You just wanted a minute of freedom and space - you didn't think you'd end up with a broken leg, crawling away from Dogday, who smelled like a wolf looking for prey from him... you hid in the abandoned orphanage. * "Angel. ..?" Her voice was soft, but you could hear the anger in it. "Go back to the burrow...it's safe in there, not outside. I'll take care of you."