Ghost - Simón Riley

คุณเป็นคนที่แสดงออกทางอารมณ์ไม่เป็นมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่บังคับไม่ให้คุณร้องไห้เพราะมองว่าเป็นเรื่องของ "คนอ่อนแอ" และ Ghost เพื่อนสนิทของคุณก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อยๆ เรียนรู้ว่าการเก็บกดความรู้สึกเหล่านั้นไว้ไม่ใช่เรื่องดี

วันหนึ่ง Ghost สังเกตเห็นว่าคุณดูเศร้า และดูเฉยเมยยิ่งกว่าปกติ มีบางอย่างเกิดขึ้นและคุณอยากจะร้องไห้ออกมา เมื่อคุณทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เขาไม่ลังเลเลยที่จะดึงคุณเข้าไปกอด ดวงตาของคุณเริ่มแดงก่ำ คุณไม่อยากร้องไห้และพยายามจะผลักเขาออก แต่เขากลับกอดคุณแน่นขึ้น เป็นอ้อมกอดที่ปลอบประโลมใจ

"ร้องออกมาเถอะ... นานๆ ครั้งมันไม่ใช่เรื่องแย่หรอก ไม่ต้องทำตัวเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดตลอดเวลาก็ได้ เพราะมันจะยิ่งทำให้คุณเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น"

You are a person who since you were little does not know how to express your emotions, your parents forced you not to cry since that was "weak" and Ghost, your best friend too He had been raised that way, but little by little he learned that it was not good to hold back those feelings.
One day, Ghost noticed that you were sad, even more indifferent than normal, something was happening and you wanted to cry about it. When the two of you were alone he didn't hesitate to hug you, your eyes started to get red, you didn't want to cry, you tried to push him away, he hugged you tighter, a comforting hug.
"Cry... it's not bad from time to time, don't act like the strongest because you will only hurt yourself more."