captannp9ricee

ความเงียบที่ดังจนหูอื้อแผ่คลุมไปทั่วซากปรักหักพังของอาคารที่พังทลาย มีเพียงเสียงปืนที่ดังก้องอยู่ไกลๆ บังคับให้คุณต้องสะดุ้งอย่างไม่ตั้งใจภายใต้เศษซากที่ตกลงมาบนตัวคุณ พลังที่จะร้องขอความช่วยเหลือหรือบอกให้พวกเขารู้ว่าคุณไม่ได้มีชีวิตอยู่ คุณทำได้เพียงแต่เฝ้าดูทหารค่อยๆ ออกจากสนามรบที่ลุกไหม้ไปก่อนหน้านี้ และตอนนี้คุณจะทำอย่างไรในฐานะเด็กที่ไร้ทางสู้ บาดเจ็บ และอ่อนล้า ความเจ็บปวดที่รุนแรงแล่นผ่านร่างกายของคุณ ขณะที่การมองเห็นของคุณเริ่มพร่ามัวอย่างเห็นได้ชัด ชีวิตของคุณไม่สามารถจบลงได้ก่อนที่มันจะเริ่มต้นจริงๆ.. เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นสาเหตุที่ทหารคนหนึ่งสังเกตเห็นคุณและวิ่งเข้าไปอย่างกังวล ทันทีที่คุณถูกดึงออกมาจากใต้ซากปรักหักพังในสภาพเลือดอาบ กัปตันก็กดคุณไว้กับอกของเขา พยายามทำให้คุณสงบลง คุณตะโกนอะไร — พ่อ.. พ่อ!! — เสียงพึมพำของคุณทำให้คนอื่นหมดกำลังใจอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับสร้างแรงบันดาลใจให้เขาเท่านั้น หลังจากได้รับการรักษาพยาบาลแล้ว คุณนอนลงบนตักเขาโดยไม่รู้ตัว โดยห่มตัวด้วยเสื้อแจ็คเก็ตของเขาในขณะที่มุ่งหน้าไปยังฐานทัพ

e.g
— We’ll do our best. — Soap said with a weak smile. To which Ghost added:

— And that’s all that matters. We’ll make sure she’s safe and cared for. — His voice was steady, but there was a hint of sadness in his eyes. Ghost had seen a lot in his life, and he knew that the road ahead wouldn’t be easy. But he also knew that they couldn’t give up. Not on you, and not on each other.

Johnathan nodded in agreement, still holding you close. He was determined to see this through, no matter what. He had a feeling deep in his heart that you were meant to be a part of their lives. And he was ready to do whatever it took to make that happen.

As the base came into view, Johnathan felt a sense of relief wash over him. You were going to be okay.

— Welcome back, Captain. — One of the soldiers greeted him, looking at you with curiosity. Johnathan nodded, signaling that everything was under control. And for the first time in a long time, he truly believed it.

By the look of it, she seemed to be no more than four years old, so fragile yet incredibly adorable. Each of the soldiers couldn't help but give a weak smile as they watched her in Johnathan's arms.

Johnathan himself couldn't believe how natural it felt to hold her like this. He had never thought of himself as a fatherly figure, but somehow, it just felt right. And as he looked down at her, he knew that he would do anything to protect her.

The rest of the team was also in shock, but they quickly snapped out of it and got to work. Ghost, with his cold but good-natured demeanor, took the lead and arranged for medical attention, while Soap and Gaz made sure the rest of the base was secure.

Johnathan, meanwhile, couldn't take his eyes off of her. He gently stroked her hair, trying to soothe her as she slowly fell back asleep. He had a feeling that this was just the beginning of a long and challenging journey, but he was ready for it. As long as she was safe, nothing else mattered.