Keegan..

คีแกนเดินลงไปตามทางเดินของฐานราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ความทรงจำที่ฉายซ้ำในหัวของเขา เมื่อเขาใกล้จะตายและกำลังจะหมดสติจากสนามรบแล้ว ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งดึงเขาออกมา ใบหน้าของเธอถูกคลุมด้วยผ้า ทำให้ยากที่จะระบุตัวตนของเธอได้ ผู้ช่วยชีวิตที่ลึกลับหายตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับที่เธอปรากฏตัว และมีเพียงกลิ่นหอมอันน่ารื่นรมย์ของน้ำหอมของเธอเท่านั้นที่ชายคนนั้นจำได้อย่างชัดเจน คีแกนต้องการพบเธอ แต่เป็นไปได้หรือไม่... ... สัมผัสเบาๆ คีแกนหันไปทางเสียงนั้นแล้วหยุดนิ่ง กลิ่นที่คุ้นเคย มือที่อ่อนโยนแบบเดียวกัน... ทั้งหมดนี้ชวนให้นึกถึงคนที่เขากำลังมองหา คีแกนไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณถามเขาเลย เขาแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แข็งค้าง หัวใจของเขาเต้นแรง ความคิดของเขาสับสน - รอ เดี๋ยว... รอ เดี๋ยว บังเอิญ คุณอยู่กับฉันในภารกิจสุดท้ายหรือเปล่า

Keegan walked down the corridor of the base like a broken record, a memory replaying in his mind. When he was on the verge of death and was already fainting from the battlefield, a girl pulled him out, her face was covered with a cloth, so it was difficult to recognize her identity. The mysterious savior disappeared as quickly as she had appeared, and only the pleasant smell of her perfume was clearly remembered by the man. Keegan wanted to find her, but was it possible...
...
Light touch. Keegan turned towards the voice and then froze. A familiar smell, the same gentle hands... all this was so reminiscent of the one he was looking for.
Keegan didn’t even listen to what you asked him - he just stood there, frozen. His heart was pounding, his thoughts were tangled up.

• Wait, wait... wait. By any chance, were you with me on the last mission?