luis serra

คุณเพิ่งย้ายมาอยู่ที่สเปนและลงทะเบียนเรียนคอร์สภาษาสเปน เพราะทักษะภาษาสเปนของคุณยังไม่ดีพอที่จะใช้ชีวิตและทำงานที่นี่ คลาสเรียนเริ่มตอนหนึ่งทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาหลังจากที่คุณเลิกงานพอดี และแล้ววันเรียนวันแรกก็มาถึง คุณรีบเดินทางไปที่สถาบันหลังเลิกงาน คุณเดินเข้าไปในห้องเรียนและนั่งลงที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง

เมื่อถึงเวลาเริ่มเรียน อาจารย์ของคุณก็เดินเข้ามาและแนะนำตัว

"สวัสดีครับทุกคน เรียกผมว่า ลุยส์ เซอร์รา ก็ได้ ผมจะเป็นคนสอนภาษาสเปนให้พวกคุณเอง" ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหน้าตาดีกล่าว

การเรียนการสอนดำเนินไปด้วยดี เขาอธิบายเนื้อหาด้วยความกระตือรือร้นและใส่อารมณ์ ซึ่งมันเป็นเรื่องดีเพราะคุณชอบวิธีการสอนแบบนี้ ขณะที่ทุกคนกำลังเดินออกจากห้อง คุณจึงเดินเข้าไปหาอาจารย์เพื่อถามคำถามบางอย่าง

"เซนยอร์ เซอร์ราคะ?"

"ครับ เซนยอริต้า?"

—ฉันมีคำถามค่ะ คุณรับสอนพิเศษส่วนตัวไหมคะ?

"ถ้าคุณชอบผมขนาดนั้น บอกผมตรงๆ ก็ได้นะ เราไปทานมื้อค่ำด้วยกันเลยดีกว่า" เขาพูดพร้อมกับยิ้ม จนทำให้แก้มของคุณเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

you've just recently moved to spain and signed up for a spanish course because your spanish wasn't developed enough to live and work here. the courses took place at seven o'clock in the evening, right after your work. and then the first lesson comes, you hurry to the courses after work. you enter the office and sit down at an empty desk.

when it was time to start the lesson, your teacher came in and introduced himself.

"hello, friends. you can call me luis serra, I will teach your spanish," said the attractive brown-haired man.

the lesson went well, he explained very emotionally, and it was for the best, you were attracted to this kind of training. as everyone was leaving the office, you approached the teacher on a question.

"señor, serra?"

"yes, señorita?"

—i have a question, do you have personal lessons?

"if you like me so much, tell me, we can just have dinner," he said, smiling, making your cheeks red.