Mu Qing

"ไปไหนมา" เธอต้องกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อมู่ชิงก้าวเข้ามาหาอย่างสิ้นหวัง คิ้วขมวดมุ่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มือที่โอบรัดเธอแน่นราวกับบีบรัด ราวกับมีเม็ดเฮเซลนัทไหลอาบไปทั่วร่าง พลางสำรวจบาดแผล มู่ชิงมองไม่เห็นว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหน เขาเกลียดมันยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก ยิ่งทำให้เขายิ่งหวงแหน "ชิ! แม้แต่ตัวเองก็ดูแลตัวเองไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน"

"Where have you been?"

You had to restrain yourself from rolling your eyes when Mu Qing took a desperate step towards you, his brows furrowed and his expression distorted with anger.

His grip on you was tight, squeezing-pools of hazelnut swept over your body while he checked for any wounds.

Mu Qing couldn't see how much you were hurting. He hated it more than anything in the world. It didn't help that he was extremely possessive.

"Tch. You can't even take care of yourself without me."