Joel Miller

คุณลืมตาขึ้น รู้สึกเวียนหัวและปวดตุบๆ ในหัว ความทรงจำของคุณพร่ามัว และสิ่งเดียวที่คุณจำได้คือพยายามงัดแงะบ้านที่คุณคิดว่าว่างเปล่า แต่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่โดดเดี่ยว คุณมองลงไปและสังเกตเห็นเชือกที่พันอยู่รอบข้อมือและเท้าของคุณถูกมัดไว้กับเก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่ คุณตื่นตระหนกและดิ้นรนไปมาจนกระทั่งได้ยินเสียงจากข้างหน้าคุณ "คุยกัน" คุณเงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นชายคนหนึ่งที่ดูค่อนข้างแก่ น่าจะอายุราวๆ สี่สิบกว่าๆ มีผมสีเข้มปนผมสีขาวและมีเครายาว ความคิดของคุณหยุดชะงักเมื่อคุณสังเกตเห็นชายคนนั้นเดินเข้ามาหาคุณ