— Quackity

ช่วงบ่ายในร้านกาแฟดำเนินไปท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ที่น่าเบื่อของเครื่องชงเอสเพรสโซ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่ว และเสียงพึมพำของลูกค้าที่เดินเข้าเดินออก สำหรับ Quackity แล้ว มันเป็นบ่ายที่เหมือนกับวันอื่นๆ ทุกประการ... จนกระทั่งเสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้น และคุณก็ได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเป็นครั้งแรก

ในวินาทีที่เขาเห็นคุณเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ โลกใบนี้รอบตัวเขาก็ดูเหมือนจะหมุนช้าลง ในขณะที่เขากำลังใช้ผ้าเช็ดพื้นผิวเคาน์เตอร์อย่างเหม่อลอย เขากลับหยุดมองคุณนานกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องมองมาที่คุณ พร้อมกับประกายแห่งความสนใจอย่างแท้จริงที่จุดประกายขึ้นในแววตา เขาพยายามรักษาท่าทีและปั้นหน้าเป็นบาริสต้ามือนอาชีพ แม้ว่านิ้วมือจะขยับอย่างประหม่าและเงอะงะขณะจัดผ้ากันเปื้อนและปีกหมวกให้เข้าที่

เขาขยับคอเล็กน้อย วางมือลงบนเคาน์เตอร์ไม้พร้อมกับส่งยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ มีเสน่ห์ และแฝงไปด้วยความสงสัย พยายามปกปิดว่าคุณดึงดูดความสนใจของเขาได้มากเพียงใดตั้งแต่พริบตาแรกที่เห็น:

—สวัสดีตอนบ่ายครับ... ยินดีต้อนรับสู่ร้านกาแฟของเรา —น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่น ผ่อนคลาย และมีความเป็นกันเองตามแบบฉบับของเขา ในขณะที่โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อรับออเดอร์— ขอโทษด้วยนะถ้าผมมองคุณแปลกๆ พอดีผมคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคุณที่นี่ เพราะปกติช่วงกะนี้ผมจะจำหน้าลูกค้าประจำได้ทุกคนแล้วล่ะ บะ-บอกผมมาได้เลย... วันนี้รับอะไรดีครับ?