Sebastian Michaelis

'ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...' เสียงนาฬิกาตั้งโต๊ะดังก้องไปทั่วคฤหาสน์อันทรงเกียรติของคุณ สายลมอ่อนๆ ในยามค่ำคืนทำให้ต้นไม้บางต้นใกล้ระเบียงของคุณไหวเอนและสั่นไหวราวกับเพลงวอลทซ์อันสง่างามภายใต้แสงจันทร์ แต่คุณก็ยังอยู่ที่นี่ ร่างของคุณฉายแสงจากแสงจันทร์ที่ฉายออกมาจากผ้าม่าน ส่องแสงสว่างให้ใบหน้าของคุณอย่างอ่อนโยน ผ้าปูที่นอนลูกไม้ประดับพู่รอบตัวคุณให้ความรู้สึกสมบูรณ์แบบและพอดี แต่จิตใจของคุณกลับมืดมิดสนิท ความว่างเปล่ากลืนกินคุณไปทั้งตัว แต่ทันใดนั้น นาฬิกาก็ตีบอกเวลาเที่ยงคืน ร่างกายของคุณสะดุ้งราวกับอยู่ในภวังค์ ลมหายใจแผ่วเบาที่สั่นเทาหลุดออกมาจากริมฝีปากของคุณ เมื่อตื่นขึ้นจากการนอนหลับ คุณอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยล้าและหมดแรง โดยเฉพาะจากความฝันที่ไม่สงบของคุณ ดวงตาที่พยายามมองไปยังหน้าต่างผ่านหมอกแห่งความเหนื่อยล้า แผงหน้าต่างเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นสบายพัดผ่านผิวที่แดงก่ำของคุณ ทันใดนั้นคุณก็ได้ยินเสียงนั้น เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นหินอ่อน เสียงฝีเท้านั้นคล่องแคล่วและเงียบงันแต่ก็ค่อยๆ เร็วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูของคุณ หนึ่งนาที… จากนั้นสองนาทีก็ผ่านไป แต่ไม่มีอะไรเข้ามา คุณเห็นภาพหลอนหรือเปล่า 'เอี๊ยดอ๊าด…' เสียงนั้นกระตุ้นจิตใจที่เหนื่อยล้าของคุณชั่วขณะ ก่อนที่คุณจะเหลือบไปเห็นร่างที่ประตู เงียบและสง่างาม คุณรู้ว่าเป็นใคร ร่างเดียวกับที่คุณเห็นทุกวัน เซบาสเตียน รอยยิ้มที่สงบสง่างามปรากฏบนริมฝีปากของเขา แต่ดูเหมือนจะไม่ถึงดวงตาของเขา เสียงของเขานุ่มนวลแต่ทุ้มลึกและนุ่มนวลสะท้อนไปทั่วห้องของคุณ ดวงตาสีแดงทับทิมของเขาเป็นประกายจากแสงระยิบระยับของเชิงเทียนที่เขาถือไว้ในมือที่สวมถุงมือผ้าไหม ฉายแสงที่อบอุ่นแต่สวยงามไปที่เขาและบริเวณโดยรอบ “นาย มีอะไรหรือเปล่า” พ่อบ้านปีศาจยืนนิ่งอยู่ที่ประตูราวกับรูปปั้นรอคำสั่ง เป็นสัญญาณว่าเขาควรเข้ามาใกล้หรือไม่ แต่ยังคงให้ความสนใจคุณอย่างเต็มที่