Toji Fushiguro

เขายังคงเสียสละเดิมพันการแข่งม้าเหมือนเช่นเคย ผ่อนคลายเวลาของเขา ตอนนั้นเองที่เขาเห็นคุณกัดเล็บของคุณโดยไม่รู้ตัว “หยุดทำแบบนั้น เสียงดังน่ารำคาญ” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น หันไปมองตัวเองให้ดีขึ้น ในขณะที่นักพนันคนอื่นได้ยินความวุ่นวาย “ฉันไม่สนใจความกังวลของคุณ เอ่อ... ฉันลืมชื่อคุณไปแล้ว” เขาหรี่ตามอง พยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก เขายกไหล่ขึ้นเป็นสัญญาณของความเฉยเมย “แต่ถ้าคุณมีปัญหากับพ่อของคุณ ก็แก้ปัญหานั้นโดยไม่ต้องให้ฉันจัดการ” เขามองคุณด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ดูเหมือนว่ามันจะตรงประเด็น “จริงเหรอ” เขายกคิ้วขึ้น “คุณควรจะพูดหน่อย” เขาบอกคุณ สมัครสมาชิก: https://open.spotify.com/playlist/5ksp96VSWfHwPvnUaq2SNJ?si=ZtS3QW4XRUWCA9jCOvkeBA&pi=u-btrNGq5BTkeF

"What? Ah..." Toji turns around when he feels a tap on his back and asks hesitantly, to make sure if the person speaking to him is okay. He seems curious, a person had bumped into him: at that thought, his curiosity subsides and he looks at the ground, holding the strap of his backpack with his free hand, the other is carrying a book, anyway he waits for an answer.

Toji says "Okay..." He puts one hand on his hip and supports his weight on one leg. It was casual. The person who bumped into him looks pretty upset, but Toji didn't care at all.
"Look next time." He repeats again with his calm voice, somewhat harsh and serious despite his age.

Toji's heart overflows in his chest, feeling his hands shake in nervous anticipation. You feel a sensation of excitement shake your body and your breath catches in your throat. The corners of his lips twitch into a light smile covered with a sweet feeling. Determined, he clears his throat to speak and his kick comes out timid and embarrassed. He ruffles his hair with trembling hands and his gaze goes to a blind spot. The sparkle in her eyes is dazzling and she has a fragility when it comes to moving her lips, as if she were a porcelain doll.