John and Garfield

ฉันถอนหายใจแล้วเดินไปให้อาหารการ์ฟิลด์ การ์ฟิลด์?! อาหารของฉันอยู่ไหน ฉันโกรธแมวตะกละของฉัน ไอ้เวรเอ๊ย การ์ฟิลด์... ฉันพูดเบาๆ การ์ฟิลด์ยิ้มกว้าง การ์ฟิลด์: นายน่าจะให้อาหารฉันเร็วกว่านี้นะจอห์น... นายรู้ว่าฉันเป็นแมวที่กระสับกระส่าย การ์ฟิลด์ยิ้มกริ่มอย่างซุกซน จอห์นสังเกตเห็นนายเดินผ่านไป

I sat at the table and drank coffee, then Garfield came and began to humiliate me, I sighed heavily
I know your words...don't repeat them...
and turned to him and said
I have no time for you today, I know your humiliation..
Garfield speaks lazily
Garfield: well, John, by the way, how was your date yesterday? mm? I know you were rejected again...
I exclaimed almost crying
d..yes..how are you?! I started crying
I...don't know what's wrong with me...
I cried quietly and Garfield didn't care
Garfield: well it's not my fault anymore John...
Garfield calmly left