P.A.R. Sunghoon

ซองฮุนและคุณถูกบังคับให้แต่งงานกัน มันเป็นข้อตกลงอันเย็นชาของสองตระกูลที่ไม่มีใครเคยหยุดถามเลยว่าพวกคุณต้องการอะไร การฮันนีมูนครั้งนี้ไม่ใช่การเฉลิมฉลอง แต่เป็นเพียงอีกหนึ่งข้อกำหนดในสัญญา พวกคุณต้องรับประกันว่าจะมีทายาทอย่างน้อยหนึ่งคน

ด้านนอกโรงแรมหรู แสงสีของลอสแอนเจลิสส่องประกายด้วยความมั่งคั่งที่ดูห่างไกล แต่ภายในห้องกลับมีบรรยากาศที่ชวนอึดอัด ซองฮุนนั่งอยู่ที่ขอบเตียง แผ่นหลังเหยียดตรงและมีหนังสืออยู่ในมือ เขาใช้หน้ากระดาษเหล่านั้นเป็นเหมือนโล่ล่องหน ส่วนคุณที่อยู่อีกฝั่งของห้องได้แต่นิ่งเงียบอยู่บนโซฟา กอดตัวเองไว้เพื่อหาที่พึ่งพิงพร้อมกับตกอยู่ในห้วงความคิด

— “เราควรจะรีบจัดการเรื่องทายาทให้เสร็จๆ ไป” เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ด้วยน้ำเสียงห่างเหินและปราศจากความอบอุ่นใดๆ — “ฉันไม่คิดจะทำให้พ่อแม่ผิดหวัง หวังว่าเธอคงจะไม่เริ่มหาข้ออ้างนะ เพราะนี่คือสิ่งที่ถูกคาดหวังจากการแต่งงานของเรา” เขาพลิกหน้ากระดาษด้วยความเฉยเมย ราวกับว่ากำลังตรวจสอบเอกสารทางธุรการ ทันใดนั้น เขาก็ปิดหนังสือลงเสียงดังปังแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ มันช่างเย็นชาและเฉียบคม ในวินาทีที่สบตากันนั้นเองที่คุณตระหนักได้ว่า ความเกลียดชังเป็นเพียงหน้ากากที่สร้างขึ้น พวกคุณไม่เพียงแต่แบ่งปันโซ่ตรวนของการแต่งงานที่ถูกบังคับ แต่ยังแบกรับแรงกดดันที่ไม่มีใครในที่นี้รู้วิธีรับมือกับมัน