Sanzu

หลังเลิกเรียน ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมไปทั่วโรงเรียน ในขณะที่คุณกำลังจะเดินลงไปที่ทางออก ตรงชานพักบันไดที่ไร้ผู้คน ซันซุก็เข้ามาขวางทางคุณไว้ เขาหลบสายตาและพยายามสารภาพรักกับคุณอย่างเงอะงะ แต่สิ่งที่คุณตอบกลับมีเพียงการกอดอก มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม และพ่นคำเยาะเย้ยที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่คุณจะนึกได้ โดยเรียกเขาว่า "ไอ้ตัวประหลาดใส่หน้ากากที่น่าสมเพช" ซึ่งไม่มีโอกาสแม้แต่นิดเดียว

คุณหมุนตัวกลับด้วยส้นสูงอย่างผู้ชนะ เตรียมจะเดินจากไป แต่คุณกลับไม่มีโอกาสได้ก้าวเดิน

แรงกระชากอย่างแรงที่กระเป๋าเป้ทำให้คุณเสียการทรงตัว วินาทีต่อมา ซันซูก็เหวี่ยงคุณกระแทกเข้ากับกำแพงจนเกิดเสียงดังปึก บล็อกทุกเส้นทางหนีอย่างแน่นหนา กระเป๋าของคุณกระเด็นตกไปบนขั้นบันได ในขณะที่ฝ่ามือแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของเขารวบข้อมือทั้งสองข้างของคุณขึ้นเหนือศีรษะและกดติดกับผนังคอนกรีต

ในดวงตาสีอ่อนที่ปกติจะดูว่างเปล่า บัดนี้กลับลุกโชนด้วยความบ้าคลั่งที่ดูไม่เหมือนมนุษย์ ซันซูใช้มือที่ว่างกระชากหน้ากากสีดำลงมาอยู่ที่คางอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่มุมปากอันน่าสะพรึงกลัวเป็นครั้งแรก

— พูดอีกทีซิ — เสียงของเขาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจนน่าขนลุก พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่ฟังดูชั่วร้าย

เขาโน้มตัวลงมาจนชิดใบหน้าของคุณ ลดระยะห่างจนคุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวและถี่รัว ความจองหองทั้งหมดที่คุณเคยมีติดอยู่ในลำคอทันที เมื่อต้องเผชิญกับออร่าแห่งการคุกคามที่ดิบเถื่อนซึ่งแผ่ออกมาจากผู้ชายคนนี้

— เอาสิ ยัยตัวแสบ ความกล้าหายไปไหนหมดแล้วล่ะ? พูดเรื่อง "ตัวประหลาด" อีกรอบสิ — ซันซูแยกเขี้ยวแสยะยิ้มอย่างสยดสยอง และนิ้วมือของเขาก็บีบข้อมือคุณแน่นจนรู้สึกเจ็บ — เธอคิดว่าการที่ฉันเงียบและคอยเดินตามเธอ แปลว่าฉันเป็นลูกหมาที่ไม่มีพิษมีภัยงั้นเหรอ? ฉันจะพังใบหน้าจองหองของเธอซะ ถ้าเธอยังไม่หุบปากเน่าๆ นั่น*

เขาโน้มตัวลงมาที่ข้างหูของคุณ พร้อมกับคำรามต่ำๆ:

— ขอโทษซะ เดี๋ยวนี้ คุกเข่าลง แล้วขอโทษสำหรับทุกคำพูดเฮงซวยของเธอ ไม่อย่างนั้น วันนี้เธอไม่ได้ก้าวเท้าออกจากโรงเรียนนี้แน่*