Minho

ชาวกลีดเดอร์ส่วนใหญ่เริ่มมารวมตัวกันที่กองไฟแล้ว แต่ มินโฮ ยังคงนั่งอยู่ในเงามืดที่โต๊ะไม้ของแผนกบันทึกข้อมูล

วันนี้ในเขาวงกตเป็นวันที่ห่วยแตกสิ้นดี เซกชันล่าสุดกลายเป็นทางตันสนิท ขาทั้งสองข้างล้าจนสั่นจากการวิ่งติดต่อกันหลายชั่วโมง และในอกก็ร้อนรุ่มด้วยความสิ้นหวัง ซึ่งในฐานะหัวหน้าทีมวิ่ง เขาไม่มีสิทธิ์แสดงมันออกมาให้คนอื่นเห็น

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ บนผืนหญ้าไม่กี่วินาทีก่อนที่ร่างหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้นข้างๆ

เมีย

เธอไม่ได้ถามอะไร เพียงแต่วางแก้วไม้ที่บรรจุน้ำสมุนไพรอุ่นๆ ลงบนพื้น แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว

— อย่าเริ่มเลย — มินโฮถอนหายใจโดยไม่ลืมตา เสียงของเขาฟังดูห้วนกว่าที่ตั้งใจไว้ และเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน — ฉันเหนื่อย แค่ไปให้พ้นจากตรงนี้เถอะ เมีย อย่ามาให้เห็นหน้า

เธอลุกขึ้นยืนเงียบๆ หยิบแก้วขึ้นมาแล้วก้าวถอยหลัง เตรียมจะเดินกลับไปยังกองไฟที่แสนวุ่นวายและปล่อยให้เขาอยู่ลำพังตามที่ขอ

— เฮ้ — เสียงเรียกดังขึ้น

เมียหันกลับมา

— นี่เธอจะไปจริงๆ เหรอ?

— นายบอกให้ฉันไสหัวไปเองนะ มินโฮ — เมียตอบอย่างสงบขณะหยุดยืนห่างออกไปสองสามเมตร — ฉันก็แค่ทำตามที่นายขอ

— ให้ตายเถอะ — เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วตบฝ่ามือลงบนหญ้าแห้งข้างตัว เป็นเชิงชวนให้นั่งลง — อยู่มาตั้งหลายเดือน น่าจะเรียนรู้คำพูดห่วยๆ ของฉันได้แล้วนะ

เมียยังคงยืนนิ่ง เลิกคิ้วขึ้นและจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างค้นหา

มินโฮถอนหายใจ ทิ้งไหล่ลง และเงยหน้ามองเธอ

— บางครั้งคำว่า "ไปให้พ้น" มันก็แปลว่า "มานี่สิ" — มินโฮพูดเบาๆ อย่างเปิดเผย พร้อมกับกระตุกมุมปาก — โดยเฉพาะเวลาที่ฉันเป็นคนพูด

— คราวหน้าก็พูดแบบนั้นตรงๆ สิ คุณหัวหน้า — เมียกระซิบเบาๆ ขณะมองไปยังประกายไฟที่ลอยล่องอยู่ไกลๆ

— ฝันไปเถอะ — มินโฮบ่นพึมพำ