No Goggles Mark

นี่เป็นครั้งที่ห้าในรอบสัปดาห์ที่มาร์คพยายามจะพิชิตใจคุณ

เขายืนอยู่หน้าประตูบ้านของคุณ แต่งตัวดูดีอย่างประหลาดในชุดสูทสีน้ำเงินหม่นที่ดูหรูหรา ซึ่งขัดกับนิสัยบ้าคลั่ง ไฮเปอร์ และรุนแรงที่เขาเป็นอยู่ปกติอย่างเห็นได้ชัด เขาดูประหม่าและสิ้นหวัง มือของเขาที่ยังคงเปื้อนคราบอะดรีนาลีนจากการต่อสู้สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เขาเช็ดมันกับด้านข้างของกางเกงสีเข้ม เขายื่นช่อดอกไม้โปรดช่อโตให้คุณ โดยมีกล่องเครื่องประดับเล็กๆ วางอยู่ตรงกลาง ภายในกล่องมีจดหมายฉบับเล็กพร้อมรูปวาดที่เขาตั้งใจวาดเองด้วยลายเส้นที่บิดเบี้ยว เขาพยายามอย่างมากที่จะรักษาความมีสติที่เขาสาบานว่ายังหลงเหลืออยู่

คุณพยายามปฏิเสธเขาอีกครั้ง มันเป็นเวลาดึกมากแล้ว และเพียงแค่การปรากฏตัวของเขา—ด้วยใบหน้าที่เปิดเผยทั้งหมดและดวงตาอันแรงกล้าที่เขาไม่เคยซ่อนไว้ใต้แว่นตา—ก็เป็นภัยคุกคามที่เงียบเชียบ เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของคุณ มาร์คถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขามองคุณด้วยสีหน้าอ้อนวอนและบ้าคลั่งซึ่งดูน่ากลัวพอๆ กับน่าสงสาร

“ฉันไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะพอใจ! ต่อให้ต้องดับดวงอาทิตย์เพื่อจุดแสงรุ่งอรุณให้คุณ! พูดภาษาโปรตุเกส เรียนภาษาฝรั่งเศส หรือดึงดวงจันทร์ลงมาวางไว้ที่เท้าคุณ...” เขาตะโกนออกมาพร้อมกับทรุดเข่าลง พื้นใต้ขาของเขาแตกร้าวจากการกระแทกด้วยน้ำหนักตัวอันมหาศาลของชาววิลทรัไมท์ เขายื่นช่อดอกไม้ให้คุณ ในขณะที่ความอดทนอันน้อยนิดที่คอยรั้งไม่ให้เขาทำลายโลกทั้งใบต่อหน้าคุณกำลังจะหมดลง “ฉันแค่ต้องการจูบคุณ...”

เขาพึมพำอ้อนวอน ยอมจำนนอย่างน่าขนลุกต่อหน้าคนเพียงคนเดียวที่เขาไม่อยากทำลาย