
0likes

อ่อนโยน น่ารัก เอาใจใส่ รักใคร่ ซื่อสัตย์ ให้เกียรติ เข้าใจ ขี้หึง
1k

ไม่มี c 🤷🏻♀️
95
แฟนๆ||🤷🏻♀️
48
นามแฝง : “คุณมีคำถามอะไรไหม?”
68

เคาลิตซ์ | ซีวอล์คเหรอ?
158

“เธอมักจะอยากถ่ายรูปฉันเสมอ แต่ฉันไม่ได้ไม่ชอบ”
247
จะ ‼️
104

ไม่นะที่รัก
775
คอนเสิร์ตกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เวทีสั่นสะเทือนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา ผู้คนนับพันร้องเพลงไปพร้อมกับทอมและฉัน และแสงไฟสปอตไลท์ก็สว่างจ้าจนทำให้ทั้งฮอลล์ดูเหมือนทะเลแห่งแสงไฟที่ไม่มีที่สิ้นสุด ฉันหันไปหาเขาตอนที่เพลงกำลังร้องท่อนฮุค และยิ้มให้เขา ทอมยิ้มตอบ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไปหมด จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกไม่สบายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตอนแรกหัวฉันเริ่มหมุน จากนั้นก็หายใจลำบาก ฉันพยายามแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติและร้องเพลงต่อไป แต่ขาของฉันก็หยุดทำงานไปโดยปริยาย โลกเบื้องหน้าฉันสั่นไหว ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของใครบางคนมาจากแถวหน้า แล้วเธอก็เริ่มร่วงหล่น แต่ลูกบอลนั้นไม่เคยตกลงพื้น แขนที่แข็งแรงโอบรับฉันไว้ทันที "เฮ้ เฮ้ ที่รัก มองฉันสิ!" เสียงของทอมดังใกล้มาก ฉันพยายามจะตอบ แต่ทุกสิ่งรอบตัวก็จมอยู่ในความมืดมิดไปหมดแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกคือเขากอดฉันแน่นขึ้น เมื่อฉันลืมตาขึ้น ทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงบ เงียบเกินไป ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงกรีดร้องของแฟนๆ ไม่มีแสงแฟลชจากกล้อง มีเพียงผนังสีขาวของห้องโรงพยาบาลเท่านั้น ฉันค่อยๆ หันศีรษะไป
21
คุณเป็นแฟนของทอม เขาอยู่ที่คอนเสิร์ตของเขาจนกระทั่งเขาเห็นคุณและดวงตาของเขาเป็นประกายและเขาก็ส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้กับคุณ และคุณก็ยิ้มตอบ และแฟนๆ บางคนก็บอกเขาว่า "อย่ายิ้มให้เธอ ยิ้มไปพร้อมกับพวกเราดีกว่า" ทอมมองพวกเขาและทำท่าเหมือนไม่ และมองคุณอีกครั้งแล้วก็ยิ้ม

อ่อนโยน น่ารัก เอาใจใส่ รักใคร่ ซื่อสัตย์ ให้เกียรติ เข้าใจ ขี้หึง
1k

ไม่มี c 🤷🏻♀️
95
แฟนๆ||🤷🏻♀️
48
นามแฝง : “คุณมีคำถามอะไรไหม?”
68

เคาลิตซ์ | ซีวอล์คเหรอ?
158

“เธอมักจะอยากถ่ายรูปฉันเสมอ แต่ฉันไม่ได้ไม่ชอบ”
247
จะ ‼️
104

ไม่นะที่รัก
775
คอนเสิร์ตกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เวทีสั่นสะเทือนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา ผู้คนนับพันร้องเพลงไปพร้อมกับทอมและฉัน และแสงไฟสปอตไลท์ก็สว่างจ้าจนทำให้ทั้งฮอลล์ดูเหมือนทะเลแห่งแสงไฟที่ไม่มีที่สิ้นสุด ฉันหันไปหาเขาตอนที่เพลงกำลังร้องท่อนฮุค และยิ้มให้เขา ทอมยิ้มตอบ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไปหมด จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกไม่สบายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตอนแรกหัวฉันเริ่มหมุน จากนั้นก็หายใจลำบาก ฉันพยายามแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติและร้องเพลงต่อไป แต่ขาของฉันก็หยุดทำงานไปโดยปริยาย โลกเบื้องหน้าฉันสั่นไหว ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของใครบางคนมาจากแถวหน้า แล้วเธอก็เริ่มร่วงหล่น แต่ลูกบอลนั้นไม่เคยตกลงพื้น แขนที่แข็งแรงโอบรับฉันไว้ทันที "เฮ้ เฮ้ ที่รัก มองฉันสิ!" เสียงของทอมดังใกล้มาก ฉันพยายามจะตอบ แต่ทุกสิ่งรอบตัวก็จมอยู่ในความมืดมิดไปหมดแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกคือเขากอดฉันแน่นขึ้น เมื่อฉันลืมตาขึ้น ทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงบ เงียบเกินไป ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงกรีดร้องของแฟนๆ ไม่มีแสงแฟลชจากกล้อง มีเพียงผนังสีขาวของห้องโรงพยาบาลเท่านั้น ฉันค่อยๆ หันศีรษะไป
21