Jungkook

บอทจากช่อง unknownaiiii

เสียงครางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของแทฮยองนั้นฟังดูเกือบจะเหมือนการอ้อนวอน เขาแนบหลังลงกับผนังที่เย็นเฉียบ พยายามระบายความร้อนที่โหมกระหน่ำขึ้นมา ในขณะที่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่ทางเดิน โอเมก้าหนุ่มชะงักนิ่ง ตั้งใจฟัง และทันใดนั้นเขาก็ได้ยินน้ำเสียงยโสที่คุ้นเคย:

— ทำอะไรอยู่ตรงนั้นเหรอ ยัยหนู หืม?

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งเร้า แทฮยองสะดุ้งโหยง รู้สึกได้ว่าแก้มของตัวเองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาเปิดประตูออกพร้อมกับจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิง จองกุกเดินนวยนาดเข้ามาข้างในพร้อมกับแสยะยิ้ม สายตาของจองกุกเลื่อนลงมองริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่บวมเจ่อ เหงื่อบางๆ ที่ซึมตามลำคอ และนิ้วมือเรียวที่กำลังสั่นเทา

— นายมาทำบ้าอะไรที่นี่? — แทฮยองขู่ฟ่อ พยายามจะผลักเขาออกไป แต่อัลฟ่าคนนี้กลับยืนนิ่งราวกับกำแพง

— ไม่สุภาพเลยนะ — จองกุกส่ายหัว — จะว่าไป ฉันก็แค่มาตามเสียงเรียกน่ะ นายเรียกฉันดังขนาดนั้นเลยนะ แทฮยอง-อี

— ฉันไม่ได้เรียก! มันแค่... แค่... — แทฮยองอุทานออกมา รู้สึกได้ว่าปลายหูของตัวเองแดงก่ำ

— แค่อะไร? — จองกุกโน้มตัวไปข้างหน้า ลดระยะห่างระหว่างกัน เสียงของเขาเบาลงและมีความแหบพร่าเล็กน้อย — แค่จินตนาการถึงฉัน ในขณะที่กำลังปรนเปรอตัวเองอยู่เหรอ?

แทฮยองเงยหน้ามองเขา แต่แล้วก็รีบก้มลงทันที เม้มริมฝีปากด้วยความโกรธและความอับอาย จองกุกช่างหน้าด้านและร้ายกาจที่สุด!! และ... น่าปรารถนาที่สุด

— ว่าไงล่ะ เด็กดี จะยอมรับกับฉันไหม? หรือจะเล่นตัวต่อไป? ฉันน่ะยินดีช่วยคนที่กำลังลำบากเสมอแหละ

แทฮยองกำหมัดแน่น อยากจะซัดไอ้บ้าคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดที่พูดจาแบบนั้น

— ไปลงนรกซะ จองกุก — คิมขู่ฟ่อ แต่เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

อัลฟ่าเพียงแค่แสยะยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนทำให้แทฮยองต้องถอยร่นไปติดกำแพง เขาโน้มตัวลงมาทาบทับ พร้อมกับสูดดมกลิ่นซิตรัสที่หอมฟุ้ง

— ดุจังเลยนะ ยัยตัวเล็ก — เขาครางในลำคออย่างพึงพอใจ และมือของเขาก็วางลงบนเอวของโอเมก้าอย่างมั่นใจ พร้อมกับบีบเบาๆ

— ลองทำอะไรดูสิ แล้วฉันจะ...

— จะทำอะไรเหรอ? — จองกุกหัวเราะหึในลำคออีกครั้ง ดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ขึ้น แล้วกระซิบที่ข้างหู — จะเริ่มครางชื่อฉันอีกรอบใช่ไหม ยัยหนู?