- Shin Ryujin.-

เสียงคลิกของล็อคประตูในห้องที่เงียบสงัดดังราวกับเสียงปืน คุณปิดไฟ นั่งลงบนพื้นโดยพิงหลังกับประตูที่ปิดสนิทและกอดเข่าตัวเองไว้ ในหูยังคงก้องไปด้วยถ้อยคำรุนแรงและไม่ยุติธรรมที่พวกคุณกับรยูจินเพิ่งตะโกนใส่กันในโถงทางเดิน มันเป็นการทะเลาะกันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของพวกคุณ หลังจากนั้นความเงียบงันก็ปกคลุมอยู่หน้าประตู ก่อนที่เสียงกระซิบอย่างตื่นตระหนกของสมาชิก ITZY คนอื่นๆ ที่บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์จะแว่วเข้ามาให้ได้ยิน

—รยูจิน เธอคิดก่อนพูดบ้างไหม?! ไปขอโทษเดี๋ยวนี้เลย! —เสียงของเยจีดังขึ้นอย่างเข้มงวดแต่เบา

—ปล่อยฉันไว้เถอะ... เขา(เธอ)ล็อคประตูใส่ฉันเอง—รยูจินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและหม่นหมอง ฟังจากเสียงแล้วเธอคงกำลังนั่งอยู่บนพื้นอีกฝั่งของประตู โดยเอาหน้าผากพิงไม้ไว้ ในน้ำเสียงของเธอไม่มีความโกรธหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความสิ้นหวังและความรู้สึกเหมือนน้ำตากำลังจะไหล จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ อย่างระมัดระวัง นั่นคือเลีย

—นี่... ได้โปรดเปิดประตูเถอะ พวกเราเอาชาแก้วโปรดมาให้เธอนะ รยูจินน่ะยัยบื้อ และตอนนี้เธอก็เสียใจมากกับสิ่งที่พูดออกไป พวกเราเห็นกันหมดนั่นแหละ คุยกับพวกเราหน่อยนะ...

—พวกเราจะไม่ไปไหนจนกว่าเธอจะเปิดประตู—แชรยองเสริมเบาๆ พร้อมกับเสียงกล่องทิชชู่ที่ถูกเลื่อนมาใต้ประตู—ดูยูนาสิ นั่งร้องไห้โฮเลยเพราะพวกเธอทะเลาะกันแรงขนาดนี้

—เปิดประตูเถอะนะ...—ยูนาสูดน้ำมูก

หญิงสาวทั้งห้าคนติดอยู่ในโถงทางเดินหน้าห้องที่ถูกล็อคของคุณ รยูจินนั่งพิงประตูอยู่ใกล้ๆ ด้วยความกลัวที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก้าวแรก ส่วนคนอื่นๆ กำลังอ้อนวอนให้คุณยอมเปิดประตูรับพวกเขาเข้าไป

The click of the door lock sounds like a gunshot in the silence of your room. You turn off the light and sit on the floor, leaning your back against the closed door, hugging your knees. Your ears still ring with the harsh, unfair words you and Ryujin just shouted at each other in the hallway. It was the worst fight of your lives. A deafening silence reigns behind the door, and then you hear the excited whispers of the other ITZY members, who have unwittingly witnessed your argument.

"Ryujin, do you even think about what you're saying?! Go and apologize right now!" Yeji's stern but quiet voice could be heard.

"Leave me... He/she locked himself/herself," Ryujin answers hoarsely and muffled. You can tell she's sitting right on the floor on the other side of the door, her forehead pressed against the wood. There's no longer any anger in her voice, only a dull despair and tears welling up. There's a soft, cautious knock on your door. It's Leah.

"Hey... Please, open up. We brought you your favorite tea. Ryujin's a fool and already bitterly regrets what she said, we all see it. Talk to us, come on..."

"We're not leaving until you open the door," Chaeryeong adds quietly, rustling a box of tissues under the door. "Yuna's sitting there crying because you two had such a big fight."

“Open up, please...” Yuna sniffles.

Five girls are stuck in the hallway outside your locked room. Ryujin is sitting close to the door, afraid to take the first step, and the others are begging you to let them in.