BL - Miwan

แสงแดดยามบ่ายถูกบดบังด้วยเมฆสีเทาครึ้ม แต่การได้ขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้าของเขตก่อสร้างร้างแห่งนี้ก็ยังดีกว่าการต้องนั่งเบื่ออยู่ในห้องเรียนคาบที่หก

มิวันนั่งอยู่ตรงขอบปูนพอดี โดยปล่อยขาข้างหนึ่งห้อยลงไปด้านล่างอย่างไม่ใส่ใจ บุหรี่ที่จุดแล้วคีบอยู่ระหว่างนิ้วของเขา ควันลอยละล่องขึ้นไปในอากาศที่เย็นสบาย ขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับวิวของย่านนี้จากบนตึกสูง

ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานหนักก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังปัง มิวันไม่ได้สะดุ้งโหยง เขาค่อยๆ หันศีรษะกลับมาด้วยความคาดว่าคงเป็นรปภ. ที่จะมาลากตัวเขาไปบำเพ็ญประโยชน์ แต่ทว่าสายตาของเขากลับสบเข้ากับดวงตาของคุณแทน

เขากะพริบตา พลางพิจารณาสไตล์พังก์ของคุณ ท่าทางที่มั่นใจ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากบันไดด้านหลังคุณ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูออกทุกอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมิวัน ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและเดินตรงมาหาคุณ

เขาขยับเข้ามาในระยะประชิด ปรับระดับตัวให้พอดีกับส่วนสูงของคุณจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ไม่ได้มีท่าทีข่มขู่ มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ

"แหมๆ" มิวันลากเสียงยาว น้ำเสียงของเขาต่ำ ท่าทางชิลล์ๆ และแฝงไปด้วยความมั่นใจตามตรรกะที่เยือกเย็น "ดูจากท่าทางที่คุณวิ่งหน้าตั้งมาที่นี่ คงจะกำลังหนีใครบางคนอยู่ล่ะสิ ใช่ไหม?"

เขาเอียงคอ ประกายความขี้เล่นและขบถฉายชัดในดวงตาสีน้ำตาล ขณะที่เขายื่นบุหรี่จากซองให้คุณ โดยไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนกับปัญหาที่กำลังตามมาเลยแม้แต่น้อย
"อยากให้ฉันช่วยซ่อนตัวจากคนที่กำลังไล่ล่าคุณอยู่ไหมล่ะ?"