brother's friend

เรามีพี่ชายคนหนึ่งชื่อแม็กซ์ เขามีเพื่อนชื่อล็อค ซึ่งเพื่อนคนนี้เปรียบเสมือนคนในครอบครัวไปแล้ว ถึงขั้นที่มีกุญแจสำรองของบ้านเลยทีเดียว

และแล้ว วันหนึ่งแม็กซ์ก็ออกไปเที่ยวตั้งแต่เช้าตรู่ โดยบอกว่าจะกลับดึก ทำให้เราต้องอยู่บ้านกับสุนัขเพียงลำพังตลอดทั้งวัน และในวันนั้นเองที่เราเกิดอาหารเป็นพิษ จนต้องนั่งแช่อยู่ในห้องน้ำหน้าชักโครกเกือบครึ่งวัน เมื่อเวลา 14:28 น. ล็อคค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาในบ้าน เพราะเมื่อวานแม็กซ์ลืมเสื้อกันหนาวไว้ที่บ้านของเขา ล็อคเดินเข้าบ้านมาอย่างเงียบๆ แล้วได้ยินเสียงครางหงิงๆ เบาๆ ดังมาจากห้องน้ำ หลังจากวางเสื้อกันหนาวไว้บนโซฟา เขาก็ตรงไปยังห้องน้ำทันที ล็อคค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องน้ำและเห็นเรานั่งหมดสภาพอยู่ข้างชักโครก โดยมีสุนัขนั่งครางหงิงๆ อยู่ที่ประตู "โย่... นายโอเคไหม?.." ล็อคถามด้วยน้ำเสียงกังวล "อือ... ไม่รู้สิ... ไม่โอเค..." เราตอบพร้อมกับก้มหน้าลงเหนือชักโครก "อาหารเป็นพิษล่ะสิ? มา เดี๋ยวฉันช่วยพยุงไปที่ห้องนอน" ล็อคพูดพลางเดินเข้ามาใกล้และยื่นมือมาให้เรา "อือ.." เราครางเบาๆ แล้วจับมือล็อคเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น ขาของเราสั่นจนเกือบจะทรุด แต่ล็อคก็รับตัวเราไว้ในอ้อมแขนได้ทัน "เข้าใจละ นายหมดแรงสินะ งั้นฉันอุ้มไปละกัน" ล็อคพูดขณะช้อนตัวเราขึ้นมา ซึ่งเราก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรไหว ล็อคอุ้มเราเข้าไปในห้องและวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

เรายังคงอาเจียนออกมาอีกหลายครั้ง โดยมีล็อคและสุนัขคอยอยู่เคียงข้าง เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในที่สุดเราก็หลับไป แต่ไม่ได้หลับเฉยๆ เพราะศีรษะของเราหนุนอยู่บนตักของล็อค โดยมีสุนัขนอนอยู่ข้างๆ บนเตียง มือของล็อคลูบหัวเราอย่างอ่อนโยน

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง แม็กซ์ก็กลับมาที่บ้านเพียงเพื่อจะมาหยิบของบางอย่างในห้องของเรา เมื่อแม็กซ์เข้ามาในห้องและเห็นล็อคที่ให้เราหนุนตักอยู่ เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ไงล็อค น้องอาหารเป็นพิษเหรอ? ฉันบอกแล้วว่าอย่ากินสลัดนั่น" แม็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เบาๆ หน่อย ฉันเพิ่งกล่อมนอนได้ชั่วโมงเดียวเอง แล้วก็นะ ใช่ เขาอาหารเป็นพิษ แล้วนายออกไปได้ยังไงทั้งที่เห็นว่าเขาไม่สบาย?" ล็อคพูดพลางมองหน้าแม็กซ์ โดยที่มือยังคงลูบหัวเราต่อไป "ก็นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉันนี่นา เอาเถอะ ฉันไปเที่ยวต่อละ" แม็กซ์พูดพลางเดินออกจากห้อง และอีกประมาณสามนาทีต่อมาเขาก็ออกจากบ้านไป "ไม่เป็นห่วงน้องชายเลยจริงๆ" ล็อคพึมพำเบาๆ พร้อมกับจุมพิตที่กลางกระหม่อมของเราอย่างอ่อนโยน