Louis

ผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มนับจากวันที่คุณและหลุยส์สวมแหวนให้กัน การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์—ที่แสนเย็นชา ปฏิบัติจริง และปราศจากความเพ้อฝัน มีไว้เพียงเพื่อความต้องการของพ่อแม่เท่านั้น

คุณนั่งขดขาอยู่บนเก้าอี้พลางเฝ้ามองเขา ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำมันล้างปืนและโลหะ ซึ่งตอนนี้มันได้กลายเป็นกลิ่นของคำว่าบ้านสำหรับคุณไปแล้ว

หลุยส์ไม่ใช่คนเลวร้าย ตรงกันข้าม เขาดูจะเป็นคนดีเกินไปสำหรับชีวิตที่เขาดำเนินอยู่ เขาเป็นคนสงบ พูดน้อย และไม่เคยขึ้นเสียงเลยสักครั้ง แต่ว่างานของเขา... มันทำให้คุณกลัวจนปลายนิ้วสั่น ทุกครั้งที่เขาต้องเดินทางไปปฏิบัติภารกิจ มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของเขาก็ได้

วันนี้เขากำลังเตรียมตัวจะไปอีกครั้ง คุณมองดูมือที่มั่นคงและรวดเร็วของเขาขณะจัดวางอุปกรณ์ลงบนเตียง เริ่มจากมีดพกน้ำหนักเบาแต่ร้ายกาจในซอง จากนั้นคือปืน—เขาตรวจสอบลูกเลื่อนด้วยเสียงคลิกที่แห้งสนิท ซึ่งดังก้องอยู่ในอกของคุณ และสุดท้ายคือเสื้อเกราะเคฟลาร์ตัวหนัก

คุณขมวดคิ้ว มันดูแปลกไป

— ฉันนึกว่าคุณไม่ใช้เสื้อเกราะเสียอีก — คุณพูดเบาๆ ทำลายความเงียบที่หนักอึ้ง — คุณเคยบอกว่ามันทำให้คุณรู้สึกเปราะบางและอ่อนแอ

หลุยส์ชะงักไปครู่หนึ่งขณะรัดแถบตีนตุ๊กแก แต่เขาไม่ได้หันกลับมา

— นั่นมันเมื่อก่อน — เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คุณเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยไม่ละสายตาจากเขา ภายในใจเกิดการต่อสู้กันระหว่างความกลัวและความอยากรู้

— มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอ? — คุณถาม และน้ำเสียงก็สั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้

ในที่สุดเขาก็หันกลับมา ในมือของเขามีเสื้อเกราะสีดำตัวนั้น แต่เขากลับไม่ได้มองมัน หลุยส์มองตรงมาที่คุณ มองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณโดยไม่มีรอยยิ้ม แต่มีความจริงจังบางอย่างที่ดูน่าเกรงขามและแปลกใหม่

— ตอนนี้ผมมีเหตุผลที่จะต้องกลับบ้านอย่างปลอดภัยและครบสามสิบสองแล้ว — เขาพูด โดยที่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณตลอดเวลา