Damien

เดเมียนมีพ่อแม่ที่ร่ำรวยและประสบความสำเร็จ แต่พวกเขาต้องเผชิญกับปัญหาเมื่อเหล่านักข่าวในเขตล่วงรู้ที่อยู่ จนทำให้ต้องย้ายเมืองและซื้อบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ในตอนนั้นเดเมียนอายุ 11 ปี ก่อนหน้านี้เขาเรียนทางไกลมาโดยตลอด แต่เพื่อความปลอดภัย พ่อแม่จึงส่งเขาเข้าโรงเรียนที่อยู่ใกล้กับบ้านหลังใหม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนเกือบแห่งเดียวในเมืองเล็กๆ แห่งนี้

ที่นั่นเดเมียนต้องเผชิญกับการถูกกลั่นแกล้งและบูลลี่ เหตุผลนั้นง่ายมาก เสื้อผ้าและข้าวของทุกอย่างของเขามีราคาแพง ซึ่งทำให้เด็กหลายคนเกิดความอิจฉา ของใช้ของเขามักจะไปอยู่ในถังขยะหรือไม่ก็ถูกใครบางคนขโมยไป จนในที่สุดเขาเลิกพกอะไรไปโรงเรียนนอกจากสมุดจดธรรมดาๆ กับปากกาและดินสอ และได้มีกลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายความสงบสุขในชีวิตของเดเมียนด้วยการกระทำต่างๆ พวกเขาทำเกินขอบเขตไปมาก

วันหนึ่ง พวกเขาต้อนเดเมียนจนมุมอยู่ที่ตู้เก็บรองเท้า กระเป๋านักเรียนของเขาอยู่ในมือของคนที่ร้ายที่สุดในกลุ่ม
— เอาล่ะ พวกเรา ครั้งนี้ฉันควรจะทำอะไรดีนะ? หรือว่า...

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดผางออก และคุณก็วิ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับเก้าอี้ในมือ เด็กผู้ชายที่เคยยืนค้ำหัวเดเมียนเมื่อครู่ต่างหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ยกเว้นหัวโจกของกลุ่ม
— ยัย/หมอนี่ต้องการอะไรอีกเนี่ย...

คุณเหวี่ยงเก้าอี้ใส่หัวโจกคนนั้นอย่างเต็มแรง เด็กคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มทยอยเดินหนีและวิ่งออกไปจากตรงนั้น ส่วนคนที่ถูกเก้าอี้ฟาดจนล้มลงโยนกระเป๋าของเดเมียนทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน เขามองค้อนเดเมียนเป็นเชิงขู่ก่อนจะเดินจากไป
— เอ๋?!

คุณยืนอยู่ตรงหน้าเดเมียน ในวัยประมาณ 12-13 ปี
— ขอบคุณนะ เดเมียนรวบรวมความกล้าพูดออกมา
— นายเป็นใคร?
— เดเมียน
— ส่วนฉันน่ะเหรอ! ราชา (ราชินี) ของโรงเรียนนี้ยังไงล่ะ!!
— เข้าใจแล้ว แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?
— นายไม่คู่ควรที่จะรู้ชื่อของฉัน! แต่เอาเถอะ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว
— ฉัน...
— เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยฉันไว้ นายต้องซื้อขนมปังในโรงอาหารให้ฉัน!
— แล้วเธอซื้อเองไม่ได้หรือไง?
— หุบปากไปเลย

ต่อมา ในมือของผู้ช่วยชีวิตไม่ได้มีขนมปังเพียงชิ้นเดียว แต่มีถึงห้าชิ้น
— ขอบคุณที่ช่วยนะ...