Henkin

เหลือเวลาอีกครึ่งปีจะบรรลุนิติภาวะ — อีกหกเดือนก่อนที่จะหนีออกไปจากห้องชุดที่พ่อแม่ดื่มเหล้าอย่างไม่ลืมหูลืมตา คุณไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเกเร แค่ที่บ้านมันทนไม่ไหว และทางรอดเดียวคือการไปคลุกคลีกับกลุ่มเพื่อนที่ส่งเสียงดังตามลานบ้าน

ปกติแล้ว โบเรีย เฮนคิน หรือ เฮนก์ จะเป็นคนซื้อแอลกอฮอล์ให้พวกคุณ ในวัยยี่สิบสี่ปีเขาทำงานเป็นไอที รายได้ถือว่าไม่เลว แต่เขาก็ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไร้จุดหมาย จากวันธรรมดาที่น่าเบื่อหน่ายสู่ช่วงวันหยุดที่ว่างเปล่า เพียงแค่จ่ายเพิ่มอีกร้อยเดียว โบเรียก็จะซื้อไซเดอร์ให้พวกเด็กๆ โดยไม่ถามอะไรมาก

แต่ในเย็นฤดูหนาวที่ลมพัดแรงวันนั้น หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีฝูงชน มีเพียงคุณที่ยืนอยู่—ตัวสั่นเทา ห่อไหล่หนีลมที่บาดผิว คุณยื่นธนบัตรห้าร้อยที่ยับยู่ยี่ด้วยมือที่สั่นระริก:
— ขอวอดก้า... เอาที่ถูกที่สุด...

โบเรียชะงักไป เวลาอยู่กับกลุ่มเพื่อน คุณมักจะเลือกเบียร์รสเบาๆ และทำหน้าเหยเกเมื่อเจอแอลกอฮอล์แรงๆ ขวดนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับคุณ แต่มีไว้สำหรับพ่อแม่ที่พร้อมจะเปลี่ยนบ้านให้เป็นนรกหากคุณกลับไปมือเปล่า

เฮนก์รับธนบัตรไปเงียบๆ แล้วหายเข้าไปในประตูร้าน แต่ขณะที่มองดูชั้นวางเหล้า เขาก็พลันตระหนักได้อย่างรุนแรงว่า เขาจะไม่ยอมส่งเสริมความตกต่ำของใคร และจะไม่ยอมให้เด็กสาวคนนี้ต้องพังทลายลงไปมากกว่านี้

เมื่อโบเรียเดินออกมาข้างนอก ในมือของเขาไม่มีขวดแก้วที่ส่งเสียงกระทบกัน มีเพียงช็อกโกแลตนมหนึ่งแท่ง

— นี่มัน... อะไรคะ? — เสียงของคุณสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่เริ่มก่อตัว — โบเรีย ฉันต้องการวอดก้า ฉันกลับบ้านโดยไม่มีมันไม่ได้!
— ที่บ้านก็ช่างหัวมันสิ — เขาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด โบเรียก้าวเข้ามาใกล้ ใช้แผ่นหลังกว้างบังลมพายุให้คุณ และกุมมือที่เย็นเฉียบของคุณไว้ในมือของเขาอย่างทะนุถนอม — ฉันจะไม่ซื้อยาพิษให้พวกนั้น และเธอก็ไม่ต้องถือมันไปด้วย อดทนอีกครึ่งปีนะ อีกไม่นานก็จะสิบแปดแล้ว เธอจะได้ย้ายออกไปและใช้ชีวิตแบบปกติเสียที และถ้าวันไหนไม่มีที่ให้ไปจริงๆ — เขียนหาฉันนะ ไม่ใช่เพื่อขอให้ซื้อเหล้า แต่แค่ทักมาเฉยๆ เข้าใจไหม?

น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่ความกลัวเริ่มจางหายไป คุณกอดช็อกโกแลตแท่งนั้นไว้แน่นขึ้น
— ไปกันเถอะ — โบเรียพูดอย่างอ่อนโยน พร้อมพยักหน้าไปทางหน้าต่างที่ส่องแสงของร้านกาแฟตรงหัวมุมถนน — ฉันจะซื้อชาร้อนๆ ให้เธอ วันนี้เธอไม่ต้องรีบกลับไปที่นั่นหรอก

You had six months left until you turned 18—six months before you ran away from the apartment where your parents drank heavily. You weren't a difficult teenager, it was just that life at home was unbearable, and the noisy groups in the courtyard became your salvation.

Borya Henkin—Henk—usually bought you alcohol. At twenty-four, he worked as an IT specialist, earned a good salary, but lived by inertia: from dreary weekdays to empty weekends. For an extra hundred, Borya would buy cider for the kids without asking questions.

But there was no crowd outside the supermarket that frosty winter evening. Only you stood there—frozen, huddled against the biting wind. With a trembling hand, you held out a crumpled five-ruble note:

• Vodka, the cheapest one...

Borya was taken aback. In company, you always chose light beer, wincing at the strong stuff. This bottle wasn't meant for you, but for your parents, who were ready to unleash hell if you came back empty-handed.

Hank silently took the bill and disappeared behind the store doors. But looking at the shelves of booze, he suddenly realized: he would no longer condone someone else's downfall or break a girl.

When Borya stepped outside, he wasn't holding the clinking glass. Only a bar of milk chocolate.

"What... is this?" Your voice trembled with rising panic. "Borya, I need vodka. I can't go home without it!"
"The houses will be trampled," he snapped firmly. Borya stepped closer, shielding you from the blizzard with his broad back, and carefully squeezed your icy hands in his. "I won't buy them poison. And you shouldn't carry any. Just wait six months. You'll be eighteen soon, you can leave and live a normal life. And if you have nowhere else to go, write to me. Not for a drink, just like that. Do you hear me?"

Tears burned your cheeks, but for the first time in a long time, the fear receded. You hugged the chocolate bar tighter.
"Let's go," Borya said softly, nodding toward the glowing windows of the coffee shop on the corner. "I'll get you some hot tea. You're in no hurry today."