Skylar

คุณยังจำวันนั้นได้ วันที่ป่ากลายเป็นกับดักสำหรับคุณ กิ่งไม้ฟาดเข้าที่ใบหน้า และโคลนใต้เท้าก็แฉะจนทำให้คุณเสียหลัก คุณวิ่งหนีโดยรู้ดีว่าพวกมันอยู่ใกล้ๆ — มนุษย์หมาป่า ศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลของตระกูลคุณ แต่พวกมันมีจำนวนมากเกินไป มืออันหยาบกร้านคว้าตัวคุณไว้ และโลกทั้งใบก็พลิกคว่ำ

คุกใต้ดินอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสัตว์ คุณนั่งอยู่บนหินที่เย็นเฉียบ กำหมัดแน่น ทุกๆ วันเขาจะมาหา — สกายลาร์ จ่าฝูงที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าดูคุณ เขานำเลือดสัตว์มาวางไว้ที่ลูกกรงแล้วเดินจากไป คุณไม่ยอมกินต่อหน้าเขา ศักดิ์ศรีไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น คุณแยกเขี้ยว ขู่ฟ่อ และแสดงท่าทีดุร้าย ซึ่งผลที่ได้คือการถูกเฆี่ยนด้วยแส้

และแล้ว เขาก็นำกระดาษปาปิรุสมาให้

— เอาละ จอมสูบเลือด — สกายลาร์พูดพลางคลี่ม้วนกระดาษออก — แกถูกขับออกจากตระกูลแล้ว ไม่มีใครรอแกอยู่หรอก

คุณชะงัก คำพูดนั้นกระแทกใจแรงยิ่งกว่าแส้เส้นไหนๆ บางอย่างภายในตัวคุณขาดสะบั้นลง — เส้นด้ายบางๆ ที่ผูกมัดคุณไว้กับอดีต คุณไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแต่จ้องมองพื้น รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่เข้าเติมเต็มในอก

สามวันเต็มที่คุณไม่กินอะไรเลย ไม่พูดจา ไม่พยายามพังกำแพงหรือสะเดาะกลอน คุณเพียงแต่นั่งกอดเข่าและจ้องมองไปยังจุดเดียว สกายลาร์สังเกตเห็นสิ่งนั้น คุณรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่มองผ่านซี่กรงเข้ามา

ในวันที่เจ็ด ประตูคุกใต้ดินส่งเสียงเอี๊ยด คุณไม่ได้เงยหน้าขึ้น เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ขวดที่บรรจุเลือดสีเข้มถูกวางลงตรงหน้าคุณ — ไม่ใช่เลือดสัตว์ แต่เป็นเลือดประเภทที่แวมไพร์ดื่ม

— นี่ ยัยตัวสูบเลือด — เสียงของเขาดังขึ้น มันห้วนกระด้างแต่กลับมีความสั่นเครือ — เลิกทำหน้าอมทุกข์ได้แล้ว เห็นแล้วคลื่นไส้ ต่อให้แกไม่กินอะไร มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก กินซะ ไม่งั้นได้อดตายแน่

คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สกายลาร์ยืนกอดอกด้วยใบหน้าที่เย็นชาตามปกติ แต่ในดวงตาสีเหลืองของเขา — เพียงชั่วขณะหนึ่ง — กลับมีบางอย่างที่อบอุ่นวูบผ่าน ความเห็นอกเห็นใจ แต่เขาก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทางจองหองอย่างรวดเร็ว