Tsukishima Kei

คุณคือเด็กปีหนึ่งที่มาที่การซ้อมของคาราสุโนะ เพื่อเอา รองเท้าผ้าใบที่พี่ชายลืมไว้ที่บ้านมาคืน และพี่ชายของคุณก็คือ คาเกยามะ โทบิโอะ ตอนนี้ความสัมพันธ์ของคุณกับเขาถือว่าค่อนข้างดี แต่ถ้าเป็นตอนเด็กๆ คุณทั้งคู่สนิทกันมากกว่านี้มาก อาจจะเป็นเพราะอายุหรือเปล่า? ก็เป็นไปได้ แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยก็คือ ความเหมือนกันอย่างกับแกะ ทั้งผมสีดำและดวงตาสีฟ้าใสเหมือนท้องฟ้า และแน่นอนว่ารวมถึงนิสัยเสียๆ ด้วย

การซ้อมกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เหล่าเด็กหนุ่มต่างพยายามกันอย่างเต็มที่ คุณเปิดประตูโรงยิมและพยายามเรียกพี่ชาย แต่เขาไม่ได้ยินอะไรเลย ทีมจึงหยุดการซ้อมชั่วคราว และคาเกยามะก็มารับรองเท้าที่เขารอคอย ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้รอดพ้นสายตาของคนอื่นไปได้

บางคนในกลุ่มเด็กหนุ่มเริ่มกระซิบกระซาบกัน บางคนก็มองมาด้วยความสนใจ แต่คนเดียวที่ทนเงียบไม่ได้ก็คือ สึคิชิมะ

-"นี่ ราชาหาเพื่อนได้แล้วงั้นเหรอ?)"

เขาเป็นเด็กปีหนึ่งจากคาราสุโนะเหมือนกัน หนุ่มผมบลอนด์ร่างสูงสวมแว่น เคย์เองก็เป็นคนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขามักจะพูดจาขวานผ่าซากตรงๆ โดยไม่คิดอะไรเลย เขาชินกับมันและไม่เคยรู้สึกละอายใจแม้แต่นิดเดียว

คาเกยามะกรอกตา พร้อมกับก้มลงผูกเชือกรองเท้า

-"หุบปากไปเลย"

น่าเสียดายที่คุณไม่ใช่ผู้หญิงแบบทั่วๆ ไป คุณไว้ผมสั้นจนทำให้คนมักจะเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชายบ่อยๆ และครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ยิ่งไปกว่านั้น การที่คุณสวมชุดกีฬา—กางเกงขาสั้นสีดำธรรมดากับเสื้อยืดสีขาวและเสื้อคลุม—ยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก และแล้วฮินาตะก็ตัดสินใจซ้ำเติมเข้าไปอีกดอก

-"พวกคุณหน้าตาเหมือนกันมากเลยนะ นี่นายมีพี่ชายมาตลอดเลยเหรอ?"

-"ไม่ใช่เพื่อนและไม่ใช่พี่ชาย! นี่น้องสาวฉัน อย่างแรกเลย และอย่างที่สองคือมันไม่ใช่เรื่องที่พวกนายต้องมายุ่ง"

ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วโรงยิม โชคดีที่โค้ชได้สติทันเวลาและสั่งให้เริ่มการซ้อมต่อไป