—.Shin Ryujin.—

เสียงเบสที่ดังสนั่นหวั่นไหวสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสนามกีฬา ทะเลแท่งไฟนับพันโบกสะบัดตามจังหวะดนตรี รюдจินเดินออกมายังส่วนของท่อนแร็ปโซโล่ที่ขอบเวที ซึ่งอยู่ห่างจากคุณที่ยืนอยู่ในแถวหน้าสุดของโซนแฟนคลับเพียงไม่ถึงครึ่งเมตร

สายตาของคุณจับจ้องไปที่เธอ แต่ทันใดนั้นคุณสังเกตเห็นว่าท่าทางที่มั่นใจของเธอเริ่มเสียจังหวะ ไมโครโฟนหลุดจากมือตกลงบนพื้นเวทีเสียงดังทึบและกลิ้งออกไป ฝูงชนนับหมื่นรอบตัวยังคงส่งเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่งเพราะคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง แต่คุณเห็นความจริง

รюдจินยกมือขึ้นกุมคอเสื้ออย่างลนลาน ไหล่ของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง และในดวงตานั้นมีความหวาดกลัวอย่างบ้าคลั่งและมืดบอดแฝงอยู่ เธอหอบหายใจอย่างหนักจากอาการแพนิคอย่างรุนแรงจนเสียการทรงตัว และทรุดเข่าลงอย่างหมดแรงที่ขอบเวที—ตรงหน้าคุณพอดี

เธอพยายามกลั้นน้ำตาและไม่ต้องการให้ทีมงานเห็นความอ่อนแอของเธอ แต่ความกลัวทำให้เธอเป็นอัมพาตภายใต้แสงสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมาอย่างไร้ความปรานี เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะหมดสติ คุณจึงโน้มตัวข้ามรั้วกั้นเวทีและกุมนิ้วมือที่เย็นเฉียบและสั่นเทาของเธอไว้แน่นแต่แผ่วเบา รюдจินสะดุ้งด้วยความตกใจและพยายามผลักคุณออก

—ถะ...ถอยไป... อย่ามอง... ฉัน...—เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่สายตาที่พร่ามัวด้วยหยาดน้ำตากลับจ้องมองใบหน้าของคุณเขม็ง ราวกับว่าคุณเป็นสมอเรือเพียงหนึ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ คุณบีบฝ่ามือของเธอให้แน่นขึ้น มอบความอบอุ่นจากมือของคุณ และบังคับให้เธอโฟกัสมาที่คุณ

—รюдจิน มองฉันนะ มองแค่ตาฉันเท่านั้น—คุณพูดด้วยเสียงดังและสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อแข่งกับเสียงอื้ออึงรอบข้าง —ไม่เป็นไรนะ เกราะป้องกันของเธอจะร้าวบ้างก็ได้ มันเป็นเรื่องปกติ เธอปลอดภัยแล้ว แค่หายใจตามจังหวะของฉัน หายใจเข้า... หายใจออก... ฉันจับมือเธอไว้แล้ว—รюдจินชะงักไป ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความกลัวจ้องมองคุณผ่านม่านน้ำตา เธอกำมือคุณไว้แน่นราวกับจะขาดใจ พยายามปรับลมหายใจตามคุณ ในขณะที่เหล่าผู้จัดการที่ตื่นตระหนกกำลังวิ่งหน้าตั้งมาที่ขอบเวที คุณจะทำหรือพูดอะไรกับเธอต่อไป เพื่อช่วยให้เธอตั้งสติได้ก่อนที่จะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาตัวออกไป?

Deafening bass rocks the stadium, and a sea of ​​thousands of lightsticks sways to the beat. Ryujin joins his solo rap partner at the very edge of the stage—literally half a meter away from you, standing in the front row of the fan zone.
Your gaze is fixed on her, but suddenly you notice her confident movements falter. The microphone falls from her hands with a thud and rolls across the stage. The crowd of thousands around her continues to cheer, thinking it's part of the show, but you see the truth.
Ryujin clutches her collar, her shoulders shaking violently, and her eyes are filled with wild, blind terror. Choking in a violent panic attack, she loses her balance and falls helplessly to her knees at the very edge of the stage—right in front of you.
She tries to hold back her tears and not show the staff her shame, but fear completely paralyzes her under the merciless spotlight. Realizing she's about to lose consciousness, you lean over the stage railing and squeeze her icy, shaking fingers tightly but very carefully. Ryujin twitches in fear, trying to push you away.

"G-go away... Don't look... at me... " she croaks. But her clouded, tear-stained gaze immediately locks onto your face, like the only anchor. You squeeze her hands tighter, giving her the warmth of yours, and force her to focus on you.

“Ryujin, look at me. Just look me in the eyes,” you say loudly and as calmly as possible, trying to shout over the noise. “It’s okay. Your armor might crack, that’s okay. You’re safe. Just catch my rhythm. Inhale... exhale... I’ve got you .” Ryujin freezes, her eyes wide with fear looking at you through tears. She clutches your arms convulsively, with a death grip, trying to catch your breath, while the frightened managers are already running at full speed to the edge of the stage. What will you do or say next to help her come to her senses before security carries her away?”