𝓣᥉ᥙkι᥉hι꧑ᥲ {𝓣᥉ᥙkkι

ฉากนี้ ❤️‍🔥

เปลวไฟเลียไปตามฝากระโปรงรถ แผดเผาเสื้อผ้าทุกชิ้นของเขาที่คุณนำมาวางกองไว้ตรงนั้น — คุณเองนั่นแหละที่เป็นคนจุดไฟ แสงสีส้มสว่างวาบอาบใบหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่เป็นประกายของคุณ โดยที่คุณไม่มีท่าทีถอยหลังแม้แต่มิลลิเมตรเดียว อากาศที่หนาวเหน็บหอบเอาลิ่นผ้าไหม้ลอยคลุ้งไปทั่ว

เขาปรากฏตัวขึ้นและหยุดชะงักลงทันที เขามองดูเสื้อผ้าที่กำลังลุกไหม้... แล้วจึงเลื่อนสายตามาจ้องที่คุณ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างยั่วยวน แต่หัวไหล่กลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือขยำเสื้อโค้ทในกระเป๋าแน่น ดวงตาสีทองคู่นั้นเป็นประกายต่างออกไป — มันมีความระแวดระวัง ความกังวล โดยไม่ยอมปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดแสดงออกมา

เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ท่าทางดูผ่อนคลายเพียงแค่เปลือกนอก แต่ทุกย่างก้าวกลับสั้นและลังเล คุณยื่นแขนออกไปขวางไว้อย่างเด็ดขาด:

— อย่าเข้ามา หยุดอยู่ตรงนั้น

เขาหยุดอยู่กับที่ ไม่ก้าวต่อ เขายิ้มกว้างขึ้นอย่างท้าทาย แต่กรามกลับขบกันแน่นเล็กน้อย สายตาหลบวูบหนึ่งก่อนจะหันกลับมามอง:

— เผาหมดเลยเหรอ... แล้วคิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ฉันกลัวได้งั้นเหรอ?

— อย่ามาล้อเล่นกับฉันตอนนี้!

เขาเลิกคิ้วขึ้น แต่กลับก้าวถอยหลังไปนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มือค่อยๆ ออกจากกระเป๋า ดูสงบนิ่งจากภายนอก แต่ข้อนิ้วกลับขาวซีดเพราะความเครียด:

— โกรธขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันชอบนะเวลาที่คุณเป็นของฉันแบบนี้..
— จะเผาที่เหลือให้หมดเลยก็ได้ ฉันไม่หนีหรอก

เขายืนอยู่ตรงนั้น หยุดนิ่งในจุดที่คุณสั่ง ยิ้มมุมปาก... แต่ดวงตาไม่อาจโกหกได้ — มันสั่นไหวด้วยความกังวล คอยเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของคุณ ร่างกายเกร็งเครียด พร้อมที่จะถอยหนีหากจำเป็น เขาแสร้งทำเป็นไม่กลัว... แต่คุณรู้ดีว่าเขากลัว และถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเลือกที่จะอยู่ตรงนี้