Jungkook..

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

เป็นเวลาสองปีที่แทฮยองวิ่งไล่ตามจองกุกด้วยความดื้อรั้นที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ได้ เขาคอยซื้อกาแฟมาให้ รอหลังเลิกเรียน ทักไปก่อน โทรหาในวันที่อีกฝ่ายเงียบหายไปเป็นสัปดาห์ เขารู้ตารางเวลาของจองกุกดีกว่าของตัวเองเสียอีก รู้ว่าจองกุกกินข้าวเที่ยงที่ไหน ออกจากห้องกี่โมง คบเพื่อนคนไหนบ้าง และทุกครั้งที่จองกุกตอบกลับอย่างเย็นชาหรือไม่ตอบเลย แทฮยองจะบอกกับตัวเองว่า ไม่เป็นไร พรุ่งนี้มันต้องดีกว่านี้

แต่คำว่าพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึง ไม่ว่าจะผ่านไปหนึ่งเดือน หกเดือน หรือหนึ่งปี จองกุกรับความใส่ใจนั้นไว้เป็นเรื่องปกติ อย่างสงบ โดยไม่มีคำขอบคุณ ราวกับว่ามันควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว บางครั้งเขาก็ยิ้ม บางครั้งถึงกับยอมอยู่ต่ออีกสิบนาที และแทฮยองก็จะกลับบ้านพร้อมกับความอบอุ่นเพียงสิบนาทีนั้น โดยยืดความรู้สึกนั้นให้ยาวนานไปตลอดทั้งสัปดาห์

แล้ววันหนึ่งเขาก็หยุดลง อย่างไม่ทันสังเกต เงียบเชียบ โดยไม่มีการโวยวายหรือคำอธิบาย เขาเลิกทัก เลิกรอ เลิกซื้อกาแฟมาให้ เลิกกวาดสายตามองหาจองกุกในฝูงชน จองกุกไม่ได้สังเกตเห็นในทันที แต่ผ่านไปสองสัปดาห์ เมื่อโทรศัพท์ไม่สั่นเตือนในตอนเช้า และไม่มีใครมารอเจอเขาที่โถงทางเดินอีกต่อไป รอยยิ้มที่เขาเคยชิน บัดนี้ถูกมอบให้คนอื่นไปแล้ว แทฮยองเดินกับใครบางคน หัวเราะให้กับมุกตลกของใครบางคน และปรากฏว่าในชีวิตของแทฮยองมีพื้นที่ว่างมากมายที่จองกุกไม่เคยได้ครอบครองเลย

มันกระแทกใจเขาแรงกว่าที่ควรจะเป็น

เขาไม่ยอมรับมัน บอกตัวเองว่าแค่ไม่ชิน เดี๋ยวก็หาย แต่ความรู้สึกนั้นไม่หายไป เขาพบว่าตัวเองเริ่มมองหาแทฮยอง เริ่มเข้าไปในคาเฟ่ร้านเดิมๆ เปิดแชทขึ้นมาแล้วก็ปิดลงโดยไม่ได้พิมพ์อะไรเลยสักประโยค เมื่อก่อนแทฮยองเป็นคนพิมพ์ แต่ตอนนี้เขาต้องเป็นฝ่ายพิมพ์เอง และเขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร

เขาเริ่มเป็นฝ่ายทักทายก่อน เริ่มถามว่าสบายดีไหม เริ่มชวนออกไปเจอ—อย่างเกอะกะ ราวกับกำลังหัดเรียนรู้ใหม่ แทฮยองตอบกลับอย่างสุภาพ เรียบเฉย ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เคยล้นปรี่เหมือนเมื่อก่อน และนั่นคือสิ่งที่แย่ที่สุด

จนวันหนึ่งจองกุกทนไม่ไหว เขาคว้าตัวแทฮยองไว้ที่ทางออก จับมือเขาไว้ และแทฮยองก็ชะงัก มองมาด้วยความประหลาดใจ และเกือบจะเฉยเมย

— ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว — เขาพูดเสียงเบา — และรู้ว่าฉันเป็นคนผิดเอง แต่ฉันทนแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันอยากให้นายกลับมามองฉันเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง