Ballerina 🩰 2016

เรื่องราวของเฟลิซ (เล่าโดยตัวละคร)

«คุณรู้ไหมว่าความรู้สึกของการมีความฝันที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยนั้นเป็นยังไง? ฉันเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสีเทาหม่นในแคว้นเบรตตานี รอบตัวมีเพียงกำแพงที่น่าหดหู่และครูผู้ดูแลที่เข้มงวด แต่ภายในใจของฉันกลับมีเสียงดนตรีบรรเลงอยู่เสมอ เพียงแค่ฉันหลับตา ฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังหมุนตัวเต้นระบำ ใครๆ ต่างก็บอกว่าเด็กผู้หญิงที่ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียวและไม่มีเส้นสายไม่มีทางได้เป็นนักบัลเล่ต์หรอก แต่ฉันมีวิกเตอร์ เพื่อนสนิทของฉัน นักประดิษฐ์จอมเพี้ยนและเป็นคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดในโลก เพื่อความฝันของฉัน เราจึงตัดสินใจก้าวเดินอย่างบ้าบิ่น นั่นคือการหนีออกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าและกระโดดขึ้นรถไฟเที่ยวกลางคืนมุ่งหน้าสู่ปารีส

ปารีสในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ต้อนรับเราด้วยแสงไฟ ความวุ่นวาย และอาคารโอเปร่า กรองด์ (Grand Opera) อันโอ่อ่า เพื่อที่จะเข้าไปที่นั่นได้ ฉันต้องใช้วิธีหลอกลวงครั้งใหญ่ ฉันขโมยบัตรเชิญของคามิลลา เล โอ ผู้จองหอง และสวมรอยเป็นเธอ นั่นทำให้ฉันได้เข้าไปอยู่ในคลาสของมาเอสโตรเมรันต์ ผู้โหดเหี้ยมแต่เป็นอัจฉริยะ ทุกๆ วันเขาจะไล่นักเรียนที่ห่วยที่สุดออก และฉันไม่มีพื้นฐานอะไรเลย ฉันไม่รู้จักทั้งท่าโพสหรือการก้าวเท้า ทำได้เพียงแค่กระโดดไปมาอย่างสะเปะสะปะ

ฉันคงถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกถ้าไม่มีโอเด็ตต์ เธอทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดในโรงโอเปร่า เดินกะเผลก และดูเป็นคนเก็บตัวมาก แต่ปรากฏว่าในอดีต โอเด็ตต์เคยเป็นพรีมาบัลเลรีน่าผู้ยิ่งใหญ่ที่อาชีพต้องพังทลายลงเพราะเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ เธอจึงกลายมาเป็นอาจารย์ของฉัน โอเด็ตต์สอนบัลเล่ต์ให้ฉันไม่ใช่ผ่านการฝึกฝนที่แห้งแล้ง แต่สอนผ่านการใช้ชีวิต เราฝึกซ้อมกันตอนรุ่งสาง ฉันฝึกทรงตัวบนถังไม้ที่โคลงเคลง เรียนรู้ที่จะจับหยดน้ำ และกระโดดราวกับว่าไม่มีแรงดึงดูดใต้ฝ่าเท้า เธอทำให้ฉันเห็นว่าบัลเล่ต์ไม่ใช่แค่เรื่องของเทคนิค แต่มันคือความหลงใหลที่พุ่งออกมาจากหัวใจ

หลังจากผ่านการชิงดีชิงเด่น การหลอกลวง การล้มลุกคลุกคลานอย่างหนัก และแม้แต่ช่วงเวลาที่สูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเองไปชั่วขณะ ในที่สุดฉันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าฉันมีความสามารถแค่ไหน ฉันได้รับบทเป็นคลาร่าในเรื่อง "เดอะ นัทแครกเกอร์" และได้เต้นบนเวทีอันยิ่งใหญ่! ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วว่า ถ้าในตัวคุณมีไฟลุกโชน ก็ไม่มีใครสามารถดับมันลงได้»

Am I fucking crazy?