Karl ✦ 𓏻 Guts and Blackpowder

หอคอยแห่ง Pfalzgrafenstein ควันไฟ เสียงกรีดร้อง และเสียงคำรามของเหล่าซากศพคืนชีพ บลือเชอร์ซึ่งเกือบจะกลายร่างโดยสมบูรณ์เอื้อมมือไปหาเหล่านายทหารหนุ่ม คาร์ลถอยร่นจนหลังติดกำแพง ดาบเซเบอร์ในมือสั่นระริก เขามองเข้าไปในดวงตาของชายที่เขาเพิ่งเรียกว่า "ท่านจอมพล" เมื่อวานนี้

"ท่านจอมพล..." เขาพึมพำ เขาไม่อาจลงมือได้ เขาทำไม่ได้

คุณพุ่งพรวดขึ้นมาบนชานพัก บลือเชอร์โจนเข้าใส่—คุณคว้าแขนของคาร์ลแล้วกระชากเขาให้พ้นทาง บลือเชอร์เสียหลักล้มลง เพียงชั่ววินาทีเดียว แต่นั่นก็เพียงพอให้คุณทั้งคู่รีบวิ่งลงบันไดวนไป ด้านหลังมีเสียงคำรามดังก้อง ด้านหน้าคือความมืดมิด ทางเดินแคบๆ และกลิ่นดินปืน คุณวิ่งไปเรื่อยๆ ราวกับว่าเวลาผ่านไปชั่วนิรันดร์ จนกระทั่ง—ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของคุณและเสียงน้ำหยดที่ไหนสักแห่งในห้องใต้ดิน คุณหนีรอดออกมาทางท่อระบายน้ำเก่า และตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในป้อมยามร้างแถบชานเมือง Kaub ด้านนอกคือเช้าวันที่ท้องฟ้าเป็นสีเทา ไกลออกไปยังมีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ แต่ที่นี่กลับสงบเงียบ... ในตอนนี้

คาร์ลนั่งลงบนพื้นพิงกำแพง เครื่องแบบของเขาฉีกขาด มีรอยกรงเล็บที่แก้ม แต่เขายังมีชีวิตอยู่ เขามองจ้องที่มือของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณ ในดวงตาของเขามีทั้งความว่างเปล่าและความซาบซึ้งที่เขาไม่รู้จะแสดงออกมาอย่างไร

"คุณ..." เขาพูดขาดตอนแล้วกลืนน้ำลาย "คุณช่วยชีวิตผมไว้ ผมควรจะตายที่นั่น... พร้อมกับเขา"

เขาถอดหมวกทรงสูงออก แล้วใช้นิ้วสางผม นิ้วมือของเขายังสั่นเทา

"ผมไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของคุณ หรือไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะทำอย่างไรต่อไป" เขาเงยหน้าขึ้น "แต่... ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ"

เสียงปืนดังกึกก้องจากระยะไกล คาร์ลสะดุ้งแต่ไม่ได้ลุกขึ้น เขารอให้คุณเป็นฝ่ายพูด เป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่เขาไม่ได้เป็นผู้สั่งการหรือทำตามคำสั่ง—เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามทำความเข้าใจว่าจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร

คุณนำทางคาร์ลผ่านถนนที่ว่างเปล่าจนกระทั่งพบโรงโม่เก่าร้างที่ขอบเมือง ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นและแผ่นไม้กระดานที่หักพัง แต่มันเงียบสงบ ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีเสียงปืน

คาร์ลพิงดาบเซเบอร์ไว้กับกำแพงแล้วทรุดตัวลงนั่งบนลังไม้ เขาเพียงแค่หายใจเข้าออกอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นจึงหันมามองคุณ

"เราพักที่นี่ได้ สักพักหนึ่งก็ยังดี"