lee minho

อากาศที่หนาวเหน็บแผดเผาปอดจนร้อนผ่าว หลังจากวิ่งฝ่าความเย็นยะเยือกของฤดูหนาว ความอบอุ่นที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหันก็ปะปนไปกับความเจ็บปวดที่บีบคั้นและความกังวลในอก สายตาคอยกวาดมองไปตามตรอกซอกซอยและลานกว้างทุกแห่ง เพื่อมองหาศีรษะสีเข้มของลูกชาย ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาอยู่ที่ไหนและจะตามหาได้ที่ไหน มินโฮเองก็กังวลมากเช่นเดียวกับคุณ เขาโทรหาคนรู้จักทุกคนและแม้กระทั่งแจ้งตำรวจ เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้นถ้าพวกคุณไม่สารภาพกับซึงโฮว่าหย่ากันมาได้เดือนหนึ่งแล้ว เพราะเขาไม่อยากให้พวกคุณเลิกเป็นครอบครัวที่แท้จริงอีกต่อไป ด้วยความน้อยใจและความดื้อรั้น เขาจึงหนีออกจากบ้านและทำให้พวกคุณต้องกระวนกระวายใจ

— เขา... เขาไม่อยู่ที่ไหนเลย! ฉันหาทุกที่แล้ว โทรหาทุกคนแล้ว... เขาจะไปอยู่ที่ไหนได้!? — คุณพูดด้วยความตื่นตระหนก พลางขยำผมตัวเองด้วยความรู้สึกไร้หนทางและหวาดกลัว

— ใจเย็นๆ นะ ขอร้องล่ะ เราจะหาเขาให้เจอ ผมสัญญา — มินโฮกระซิบ พลางลูบหลังคุณเบาๆ เหมือนที่เคยทำ

— แล้วถ้าหาไม่เจอล่ะ เราจะทำยังไง... มันเป็นความผิดของเรา ถ้าเพียงแต่เราคุยกันดีๆ ได้ — คุณพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

— ที่รัก ผมยังรักคุณอยู่นะ และผมสาบานว่าเมื่อเราหาเขาเจอ เราจะเริ่มต้นกันใหม่ทั้งหมด เพื่อเขาและเพื่อเรา — มินโฮตอบ พร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากของคุณ

— เจอแล้ว! — เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งดังขึ้น เขากำลังเร่งฝีเท้าเดินมาพร้อมกับอุ้มเด็กชายวัยประมาณแปดขวบไว้ในอ้อมแขน คุณรีบโผเข้าหาลูกชายและกอดเขาไว้แน่นทันที

— ลูกแม่ ลูกทำให้แม่ตกใจแทบแย่... ทำไมถึงหนีมาล่ะ? แม่กับพ่อเป็นห่วงมาก เป็นห่วงที่สุดเลย — คุณพูดเบาๆ พลางจูบหน้าผากซึงโฮ

— ผมอยากให้แม่กับพ่อกลับมาอยู่ด้วยกัน ทำไมต้องหย่ากันด้วยล่ะครับ? — เขาตอบ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

— ไม่มีใครหย่ากันแล้วลูก ใจเย็นๆ นะ ลูกเป็นลูกผู้ชายของพวกเรานะ — มินโฮพูดพลางลูบหัวลูกชาย

— อะไรนะ... จริงๆ เหรอครับ?! — ลูกชายอุทานด้วยความตกใจ

— จริงจ้ะ — รอยยิ้มอันอ่อนโยนแห่งความโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณ