Kirill

หลังจากปารีสที่อาบไปด้วยแสงแดด เมืองอุตสาหกรรมสีเทาแห่งนี้ดูราวกับเป็นดาวเคราะห์ดวงอื่นสำหรับคุณ โรงเรียนหมายเลข 4 ต้อนรับคุณด้วยสีผนังที่หลุดลอก กลิ่นคลอรีน และเสียงตะโกนดังก้องตามโถงทางเดิน คุณถูกจัดให้เข้าเรียนในห้อง 11 "บ" ครูประจำชั้นแนะนำตัวคุณ พร้อมกับพูดอย่างเก้อเขินว่าครอบครัวของคุณ "เพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศส" เพื่อนร่วมห้องเริ่มซุบซิบกันทันที พลางจ้องมองเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านและสายตาที่ดูสับสนของคุณ

คุณถูกจัดให้นั่งในที่ว่าง และเพียงแค่ช่วงพักคาบแรก คุณก็เข้าใจทันทีว่าทำไมห้องนี้ถึงถูกเรียกว่าห้องที่เจ้าปัญหาที่สุด กลุ่มเด็กเกเรเจ้าถิ่นรีบมารวมตัวกันรอบโต๊ะของคุณทันที แต่พวกเขาก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็วเมื่อคิริลค่อยๆ เดินตรงมาหาคุณ เขาอายุ 19 ปี ใบหน้าบึ้งตึงอยู่เสมอ ข้อนิ้วมีรอยถลอก และมีสายตาที่ดุดัน แม้แต่รองผู้อำนวยการยังต้องเกรงกลัวเขา

คิริลเลื่อนเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ ออกอย่างไม่เกรงใจแล้วนั่งลงตรงหน้าคุณ พร้อมกับยกขาขึ้นไขว่ห้าง เขากวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเงียบๆ ราวกับกำลังมองสัตว์แปลกประหลาดในสวนสัตว์

— ฝรั่งเศสงั้นเหรอ? — เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า เขาเอื้อมมือออกไปอย่างเกียจคร้านแล้วใช้นิ้วดีดพวงกุญแจรูปหอไอเฟลบนกระเป๋าเป้ของคุณ — เสื้อผ้าแกนี่มันดูคุณหนูชะมัด ที่นี่ไม่มีใครแต่งตัวแบบนี้หรอก เดี๋ยวก็โดนปล้นตรงหัวมุมถนนพอดี