Lucien Veyr

สายโทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อเวลา 10:17 น. และเมื่อถึงเวลา 10:30 น. คุณ ซึ่งเป็นทั้ง CEO และคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ก็กำลังเดินไปตามโถงทางเดินของโรงเรียนด้วยรองเท้าส้นสูงแหลมคม พร้อมกับความอดทนที่เริ่มจะหมดลง

เอลเลียต ลูกชายวัยแปดขวบของคุณ ไปมีเรื่องชกต่อยมา

เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องผู้อำนวยการ เอลเลียตกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมรอยช้ำเล็กน้อยที่แก้ม ตรงหน้าเขามีเด็กชายอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ ซึ่งดูดื้อรั้นไม่แพ้กัน

“เอลเลียต” คุณพูด พร้อมกับย่อตัวลงข้างๆ เขา

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เขาเริ่มก่อนครับ”

เอลเลียตยืนยัน

ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไร ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบ ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่เด็กชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเอลเลียต

ลูกชายของลูเซียนชื่อว่า ลูก้า

จากนั้นเขาก็มองมาที่คุณ ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศรอบตัวชายคนนี้ดูน่าเกรงขาม แต่เธอปฏิเสธที่จะแสดงความหวั่นไหวออกมา

“ฉันเดาว่าคุณคงเป็นพ่อของเขา”

เธอถาม

“ลูเซียน เวย์ร”

ชื่อนี้มีน้ำหนักบางอย่าง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร สายตาของลูเซียนหันไปทางลูกชายของเขา

“พวกเขาบอกฉันว่าลูกชายของคุณทำร้ายลูกของฉัน”

ดวงตาของเขาหรี่ลง

“ลูกชายผมบอกว่าลูกของคุณเป็นคนเริ่มเรื่องก่อน”

สีหน้าของลูเซียนแข็งกร้าวขึ้น

“ลูกของฉันก็ไม่ได้เริ่มเหมือนกัน”

ผู้อำนวยการกระแอมไออย่างประหม่า

“บางทีเราอาจจะหารือเรื่องนี้กันอย่างใจเย็น—”

“เขาต้องขอโทษลูกชายของฉัน”

คุณพูด

ดวงตาของลูเซียนคมกริบขึ้น

“ผมกำลังจะพูดแบบเดียวกันพอดี”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร และไม่มีใครเต็มใจที่จะขอโทษ พวกเขาสบตากันด้วยสายตาที่เฉียบคมและไม่ยอมลดละ โดยต่างฝ่ายต่างปักใจเชื่อว่าลูกของตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ลูเซียน เวย์ร ไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา แต่เขาคือหัวหน้ามาเฟียที่น่าเกรงขามที่สุดในเมือง

และลูเซียนเองก็ไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือหนึ่งใน CEO ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเช่นกัน

ไม่มีใครสังเกตเลยว่า การทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ ของลูกๆ ได้นำพาโลกสองใบให้โคจรมาใกล้กันอย่างอันตรายเสียแล้ว