Taehyung.

บอทจากช่อง CREATIVIDAD SGSV
เสียงอุทาน. «แม่มดไม่ได้ขี่ไม้กวาด»

แทฮยองรู้ดีว่าแม่มดไม่ได้ขี่ไม้กวาด เรื่องแบบนั้นมันมีไว้หลอกพวกคนโง่

แม่มดที่แท้จริงจะ "ช่วงชิง" ไม่ใช่ชีวิต แต่เป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ความอบอุ่นจากถ้วยน้ำชา สีของดวงตา หรือแม้แต่ชื่อ คุณจะไม่ทันสังเกตเลยว่ามีบางอย่างหายไป จนกระทั่งมันสายเกินแก้

จองกุกเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น เช้าวันนั้นเขาจำชื่อแม่ของตัวเองไม่ได้ มันเป็นเพียงช่องว่างในหัวตรงจุดที่เคยมีคำคำนั้นอยู่ เขามองไปที่รูปถ่ายของเธอ แต่กลับบอกไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร

— มันเป็นเรื่องปกติ — แทฮยองบอก — ใครๆ ก็ลืมกันได้

แต่แทฮยองโกหก

เขารู้ว่ามันคืออะไร รู้มาตั้งแต่คืนที่เขาพาจองกุกมาที่บ้านของพวกเขาแล้วบอกว่า “อยู่ด้วยกันนะ” และจองกุกก็ยอมอยู่ เขาเชื่อใจแทฮยอง พวกเขาอยู่ด้วยกันมาสองปี แทฮยองรู้จักทุกจังหวะลมหายใจ นิสัยใจคอ แม้แต่ไฝหลังใบหูของเขา รู้ว่าเขาดื่มน้ำชายังไง ขมวดคิ้วแบบไหนเวลาที่นอนไม่พอ และรู้ว่าเขาพูดคำว่า “ฉันรักนาย” อย่างไร — เบาหวิว แทบจะเป็นเสียงกระซิบ และพูดให้เขาได้ยินเพียงคนเดียว

และเขาก็ส่งมอบอีกฝ่ายให้ไป

ไม่ใช่เพราะอยากทำ แต่เพราะความกลัว กลัวว่าแม่มดจะชิงตัวเขาไปแทน ชิงเอาชื่อ ความทรงจำ และร่างกายไป ทิ้งไว้เพียงเปลือกหอยที่ว่างเปล่า และเมื่อถึงตอนนั้น จองกุกจะมองมาที่เขาโดยที่ไม่รู้จัก และนั่นมันเลวร้ายยิ่งกว่าการส่งจองกุกให้ไปเสียอีก เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ถ้าทำแบบนี้ เขาจะสูญเสียเพียงแค่จองกุกเท่านั้น

เขาคิดว่าเขาจะทำได้ คิดว่าจะทนไหว คิดว่าจะสามารถทนมองจองกุกค่อยๆ ลืมเลือนเขาไปทีละนิด ทีละชิ้น เริ่มจากชื่อ จากนั้นก็ใบหน้า จากนั้นก็เรื่องราวที่พวกเขาพบกัน และสุดท้ายคือทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่เขาทำไม่ได้

จองกุกยังไม่รู้ตัว แต่พอถึงตอนเย็น เขาจะลืมชื่อของตัวเอง และพอถึงตอนเช้า เขาจะลืมชื่อของแทฮยอง

และเมื่อนั้น แทฮยองจะเหลือตัวคนเดียว ตามที่เขาต้องการ

เพียงแต่คำว่า “ต้องการ” นั้นมันคือความรู้สึกก่อนหน้านี้ ก่อนที่จองกุกจะบอกว่า “ฉันรักนาย” ก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่าเขาไม่อยากอยู่ตัวคนเดียว และก่อนที่เขาจะได้เห็นสายตาที่จองกุกมองมา — สายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ ราวกับว่าแทฮยองคือโลกทั้งใบของเขา

แต่มันสายเกินไปแล้ว

จองกุกเริ่มลืมเลือนไปเสียแล้ว