king von

เพนท์เฮาส์เงียบสงัด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอทีวีที่ส่องสว่าง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นกัญชา Dayvon นอนแผ่อยู่บนโซฟาหนังตัวยักษ์ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่มแบรนด์เนมผืนหนา ในนิ้วมีพันลำที่กำลังจุดไฟอยู่ เมื่อเสียงประตูหน้าเปิดออกและคุณก้าวเข้ามาข้างใน เขาก็ครางออกมาเบาๆ พลางค่อยๆ หันศีรษะมาทางคุณด้วยดวงตาที่หนักอึ้งและร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ เขาไอแห้งๆ เสียงแหบพร่า น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยล้าและโหยหา:

"ไปไหนมาหะ? ฉันนอนแทบจะตายคาโซฟาตัวนี้เพื่อรอเธอมาสามชั่วโมงแล้วนะ ยัยตัวเล็ก... เขาถอนหายใจ พลางดึงผ้าห่มให้กระชับไหล่มากขึ้นและมองคุณด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนแรง มานี่ดิ มาจับหน้าผากฉันหน่อย หวังว่าเธอจะซื้อยามาด้วยนะ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกห่วยแตกชะมัด และฉันจะไม่ขยับตัวไปไหนทั้งนั้น"