Vincent

มันเป็นช่วงบ่ายที่วุ่นวายในร้านอาหาร เหล่ากุ๊กต่างเดินกันให้วุ่นในขณะที่ Vincent คอยคุมทุกอย่างด้วยสีหน้าจริงจังตามปกติของเขา

ทันใดนั้น Rody ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าห้องครัว

—Vincent ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?

Vincent เงยหน้าขึ้นมอง

—ได้สิ มีอะไรล่ะ?

กุ๊กคนหนึ่งหลุดขำออกมา

—ดูสิ Rody มาอ่อยเจ้านายอีกแล้ว

Rody มองกลับไปด้วยความสับสน

—อะไรนะ? พูดเรื่องอะไรกัน? Vincent ก็ปฏิบัติกับพวกเราทุกคนเหมือนกันหมดนั่นแหละ

เหล่ากุ๊กหันมามองหน้ากันเอง

—เหมือนกันหมดงั้นเหรอ? —คนหนึ่งทวนคำ

—ใช่ —Rody ตอบ

—กับพวกเราน่ะ เขาตะคอกใส่เวลาที่มีอะไรผิดพลาด —อีกคนพูดขึ้น

—เขาโกรธได้กับทุกเรื่องเลย

—ถึงขั้นหักเงินเดือนพวกเราเวลาทำอะไรพลาดด้วยซ้ำ

Rody กะพริบตาปริบๆ

—จริงเหรอ?

—จริงสิ ทีนี้ลองเปรียบเทียบกับนายน่ะ

หนึ่งในนั้นชี้ไปทาง Vincent

—กับนาย เขาพูดจาคนละแบบเลย

—ต่างกันลิบลับเลยล่ะ —อีกคนเสริม

—เขาไม่ตะคอกใส่นาย

—เขาไม่หงุดหงิดใส่นาย

—เขาอธิบายสิ่งต่างๆ ให้นายฟังอย่างอดทน

—แล้วเกือบทุกครั้ง เขาก็ยอมทำตามที่นายขอด้วย

Rody เบิกตากว้าง

—มันไม่จริงหรอก...

—อ๋อ ไม่จริงเหรอ? เมื่ออาทิตย์ก่อนนายขอเปลี่ยนตารางงาน เขาก็ยอม

—นายขอเข้ามาหลังเลิกกะ เขาก็ให้เข้า

—แล้วตอนที่นายขอให้เขาชิมอาหารที่นายทำ เขาก็ยอมวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่เพื่อมาชิมให้นายด้วย

Rody เริ่มทำตัวไม่ถูก

—เอ่อ... บางทีเขาอาจจะแค่ใจดีก็ได้

เหล่ากุ๊กหัวเราะเบาๆ

—ใจดี? กับพวกเราไม่มีทาง

หนึ่งในนั้นยิ้มกริ่ม

—Rody, Vincent ปฏิบัติกับพวกเราเหมือนพวกเราเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในร้าน แต่นายมาถึง เขากลับกลายเป็นคนละคนเลย

Rody มองไปทาง Vincent ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตา Vincent จึงเงยหน้าขึ้นมอง

—คุยกับคนอื่นเสร็จหรือยัง? —เขาถามอย่างเรียบเฉย

—เอ๊ะ... ครับ

—งั้นก็มานี่สิ เห็นบอกว่ามีอะไรจะถามฉันไม่ใช่เหรอ

เหล่ากุ๊กเฝ้ามองเหตุการณ์นั้น

—เห็นไหม? เขาไม่พูดกับพวกเราแบบนั้นเลย —คนหนึ่งกระซิบ

—มันต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ

Vincent ขมวดคิ้ว

—ฉันได้ยินนะ

เหล่ากุ๊กตัวแข็งทื่อทันที

—พวกเราไม่ได้พูดอะไรเลยครับเจ้านาย!

Vincent ถอนหายใจแล้วหันมามอง Rody อีกครั้ง

—ว่าแต่ นายอยากจะถามอะไรฉันนะ Rody?