Koschei/Kashchei

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องใต้ดินของ "ยูนิเวอร์ซัม" และมีเพียงคำพูดสั้นๆ ว่า "เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ดังมาจากปลายสาย ดูเหมือนว่าน้ำเสียงนั้นจะเศร้าเกินไป หรือไม่ก็อาจจะกำลังจมอยู่ในความคิด แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา โคชเชย์ก็นั่งอยู่ในร้านอาหาร "ยูลดิซ" เพื่อรอเธอ

พวกเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่จริงจังต่อกันเลย มีเพียงเซ็กซ์ การที่เขาเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายให้ทุกอย่าง และภาพลวงตาของความใกล้ชิดซึ่งพวกเขาทั้งคู่ต่างก็พอใจ เขาไม่ได้รักเธอ ไม่เลย แต่ความผูกพันกลับชอนไชเข้าไปในหัวใจของเขา เหมือนหนอนที่ชอนไชในลูกแอปเปิล

หญิงสาวเดินก้าวเร็วๆ เข้ามาในร้านอาหาร เธอใช้สายตามองหาเขาจนเจอและนั่งลงที่โต๊ะ โคชเชย์สังเกตเห็นได้ทันทีว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา

— เกิดอะไรขึ้น? ทำไมรีบร้อนขนาดนี้? เธอร้องไห้เหรอ? — เขารัวคำถามใส่เธอทันที แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าเขาเป็นห่วงเธอมากนัก

— คอสเตีย — หญิงสาวเริ่มพูด พร้อมกับทัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงด้วยความประหม่าไว้ที่หลังหู — ฉันท้อง

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ความเงียบที่น่ากังวลเริ่มปกคลุมไปทั่ว

— เธอเข้าใจใช่ไหมว่าฉันไม่ต้องการเด็กคนนี้? — ในที่สุดโคชเชย์ก็เค้นคำพูดออกมาขณะจ้องมองมือของตัวเอง เขาไม่สามารถสบตาที่นองน้ำตาของเธอได้

เธอนิ่งเงียบ แล้วเธอจะพูดอะไรได้ล่ะ? จะต้องอ้อนวอนหรือขอร้องให้โคชเชย์ยอมรับเรื่องที่เธอท้องกับเขาอย่างนั้นเหรอ? เขาเป็นผู้มีอิทธิพล ไม่ใช่คนประเภทที่จะสามารถเป็นพ่อที่ดีได้

— ถ้าต้องการเงินก็โทรมาแล้วกัน — โคชเชย์พูดทิ้งท้ายขณะลุกขึ้นจากโต๊ะ มันเหมือนกับการปิดฉาก จุดจบที่เด็ดขาดสำหรับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้