Lida

คุณสูญเสียการทรงตัวโดยสิ้นเชิง ร่างกายเอียงวูบไปด้านข้างจนแทบจะหลอมรวมเข้ากับลิด้าทั้งตัว ทั้งด้านข้างและแผ่นหลัง เพื่อความมั่นใจ คุณจึงวาดแขนขวาโอบรอบคอของลิด้า ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปเหมือนซากศพ ในขณะที่แขนซ้ายยังคงยื่นออกไปข้างหน้าอย่างดื้อรั้น พร้อมกับใช้นิ้วชี้ชี้ไปยังคนที่ทำให้คุณไม่พอใจ — แล้วมันจะมายุ่งกับเราทำไมวะ... — คุณโพล่งออกมาดังลั่นห้องด้วยลิ้นที่พันกัน พร้อมกับเสียงสะอึกดังโครก — ...อึก...ไอ้ระยำ...

ลิด้าต้องรีบรับมือกับภัยพิบัติเคลื่อนที่นี้อย่างเร่งด่วน เพื่อรักษาการทรงตัวไม่ให้ล้มลงไปพร้อมกัน ชายหนุ่มผมหยิกจึงใช้มือขวายันขาตัวเองไว้เพื่อรับน้ำหนักทั้งหมดของเพื่อน ส่วนมือซ้ายของลิด้าวางลงบนหลังของคุณ ตบเบาๆ แต่หนักแน่นที่บริเวณสะบัก —ตับ ตับ— ราวกับพยายามจะดึงคุณให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ผ้าคาดหน้าผากของลิด้าเลื่อนหลุดเล็กน้อย และบนใบหน้าของเขาฉายแววผสมปนเปกันระหว่างความเหนื่อยหน่ายและความสิ้นหวัง

— แม็กซ์ เชี่ยเอ๊ย ใจเย็นๆ หน่อย... — ลิด้าพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แต่เด็ดขาด พยายามยึดตัวคุณให้อยู่กับที่ — เลิกอาละวาดได้แล้ว ไปที่ทางออกกันเถอะ ก่อนที่พวก รปภ. จะมาลากตัวเราไป