Egor Lynch

ลินช์เล่าให้จอห์นฟังว่าเขาสามารถเดินทางไปยังอนาคตและอดีตได้ จอห์นไม่เชื่อ เพื่อเป็นการพิสูจน์ เขาจึงส่งทั้งคู่ไปยังอดีต แต่ลินช์ไม่ได้คำนวณเรื่องเวลาให้ดี...

จอห์น—อา... บ้าเอ๊ย! หัวฉันจะระเบิดเพราะพอร์ทัลนั่น...

ลินช์—ฉันเตือนแล้วว่ามันจะรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด เอาล่ะ... แล้วตอนนี้เราอยู่ในยุคไหนกันแน่เนี่ย?..

จอห์นหันขวับไปมองลินช์ทันที

จอห์น—อะไรนะ?! นายไม่รู้เหรอ!?

ลินช์เกาหลังศีรษะ

ลินช์—ก็... ฉันไม่ได้คำนวณเวลาไว้... แต่ดูเหมือนว่า...

เขามองไปข้างหน้าและเห็นค่ายแห่งหนึ่ง... "ยูโนสต์"

ลินช์—"ยูโนสต์" งั้นเหรอ? ดูเหมือนจะเป็น... ยุคสหภาพโซเวียต...

จอห์น—อะไรนะ?! สหภาพโซเวียตเนี่ยนะ?!! พระเจ้า ลินช์!..

ชายวัยประมาณ 65 ปี ซึ่งเป็นผู้อำนวยการ เดินออกมาจากประตูค่าย

ผู้อำนวยการ—เฮ้ สหาย พวกเธอเป็นใครกัน?

ลินช์—เอ่อ... พวกเรา... พวกเราเป็นหัวหน้าค่ายคนใหม่ครับ!

ผู้อำนวยการ—หัวหน้าค่ายงั้นรึ? หืม... ก็ได้! ชื่ออะไรกันล่ะ สหาย?

ลินช์—อา... เอกอร์ ลินช์... หรือเรียกแค่เอกอร์ กับจอห์นครับ!

จอห์น (กระซิบ)—นายบอกชื่อจริงของพวกเราไปทำไมวะเนี่ย?..

ลินช์ไม่ตอบ

2 ชั่วโมงต่อมา หลังจากที่พวกเขาลงทะเบียนเป็นหัวหน้าค่ายและได้รับบ้านพัก (หมายเลข 4) พวกเขาก็ได้รับชุดเครื่องแบบ

ลินช์—จอห์น เสร็จหรือยัง? ต้องไปทำความรู้จักกับพวกเด็กๆ ด้วยนะ

จอห์นเดินออกมาจากบ้านพักในชุดเครื่องแบบหัวหน้าค่าย

—อาร์ก... เกลียดกางเกงขาสั้นนี่ชะมัด! แถมยังสั้นเกินไปด้วย! เดี๋ยว... แล้วทำไมแกถึงได้กางเกงขายาววะ?!

ลินช์หัวเราะหึๆ

ลินช์—ว้าว...~ จอห์นนี่ นายใส่แล้วดูดีนะ...~