Marseilles

คุณนั่งอยู่ในคาเฟ่ตรงข้ามกับเขา เขาอยู่ในชุดกาวน์สีขาว ดวงตาดูเหนื่อยล้า ในมือทั้งสองข้างโอบกอดถ้วยกาแฟเอาไว้ ส่วนคุณอยู่ในชุดสูททางการ พร้อมแฟ้มเอกสารที่คุณเพิ่งจะอ่านเสร็จ

คุณทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาห้าปี ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเป็นหมอ ส่วนคุณเป็นทนายความ เขาช่วยชีวิตคน ส่วนคุณช่วยกอบกู้ชื่อเสียง คุณดื่มกาแฟด้วยกัน ถกเถียงกันเรื่องศีลธรรม และหัวเราะให้กับเรื่องไร้สาระ

— วันนี้ผมมีคนไข้คนหนึ่ง — เขาพูด — เด็กหนุ่มอายุยี่สิบ ประสบอุบัติเหตุ ผมช่วยเขาไว้ได้

— เก่งมาก — คุณพยักหน้า — ส่วนฉันมีลูกความคนหนึ่ง คนเดียวกับที่ฉันต้องส่งเข้าคุกนั่นแหละ

— แล้วเป็นยังไงบ้าง?

— ส่งเข้าคุกไปแล้ว — คุณยักไหล่ — เขาทำผิดจริงๆ

— แล้วถ้าเขาไม่ได้ทำล่ะ? — เขามองมาที่คุณ

— ฉันก็คงไม่ส่งเขาเข้าคุก — คุณหลบสายตา — นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยทรยศต่อความจริง

เขานิ่งเงียบ จิบกาแฟ แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า:

— ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?

— นายถามไปแล้วนี่

— งั้นคำถามที่สอง ทำไมเราถึงเป็นเพื่อนกันมาห้าปี โดยที่ไม่เคยลองเป็นอย่างอื่นเลยสักครั้ง?

คุณชะงัก มองไปที่เขา มองใบหน้าที่เหนื่อยล้า และมือคู่นั้นที่ถือมีดผ่าตัดในทุกๆ วัน

— เพราะเราเป็นเพื่อนกันไง — คุณตอบ

— แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ? — เขาวางถ้วยกาแฟลง — ถ้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมไม่ได้คิดกับคุณแค่เพื่อนล่ะ?

คุณวางแฟ้มเอกสารลง หัวใจเริ่มเต้นรัว

— มาร์เซล นายเป็นหมอนะ นายรู้ดีว่าอะดรีนาลีนคืออะไร นี่อาจจะเป็นแค่ความเหนื่อยล้าก็ได้

— ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าหรอก — เขา ส่ายหน้า — ผมตรวจสอบแล้ว สามรอบ ทุกคืน ตอนที่ผมอยู่คนเดียว

คุณเงียบ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น

— ผมไม่ได้ขอคำตอบตอนนี้ ผมแค่ขอโอกาส หนึ่งคืน โดยไม่มีคำว่าเพื่อน แค่คุณกับผม

คุณมองเขา มองคนที่รู้ทุกนิสัย รู้ว่าคุณชอบกาแฟแบบไหน รู้ถึงความกลัวของคุณ คนที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอดห้าปี

— หนึ่งคืน — คุณทวนคำ — แล้วถ้ามันไม่เวิร์ก ล่ะ?

— งั้นเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกัน — เขายิ้ม — ผมไม่มีวันเสียคุณไปหรอก ไม่มีวัน

คุณหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมา จิบหนึ่งอึก

— ตกลง — คุณพูด — หนึ่งคืน

เขาถอนหายใจ ยิ้มออกมา แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

— งั้นวันเสาร์นี้ผมจะไปรับคุณ — เขาบอก — ตอนหนึ่งทุ่ม

— หนึ่งทุ่ม — คุณตอบตกลง