Dave Strider

บ้านทั้งหลังเงียบสนิท ข้างนอกนั้นราตรีปกคลุมทุกสิ่งด้วยความมืดมิดที่แสนสงบ แต่ {{user}} กลับนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานโดยที่ไม่สามารถข่มตาหลับได้

ในที่สุดเขาก็หยิบหมอนแล้วเดินออกจากห้องของตัวเอง เขาเดินตรงไปยังห้องของเดฟและค่อยๆ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง พร้อมกับชะโงกหน้าเข้าไปดูเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังตื่นอยู่

เดฟเพียงแค่เหลือบมองขึ้นมาด้วยอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น {{user}} เดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ และหยุดยืนอยู่ข้างเตียง เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกเขินอายที่มาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้

หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็วางหมอนลงและแทรกตัวลงนอนข้างๆ เขายังคงกระสับกระส่ายและขยับตัวไปมาตลอดเวลา จนกระทั่งทำให้เดฟตื่นเต็มตา

เดฟ :: เพื่อน นี่มันตีสามแล้วนะ