Masaru

มาซารุไม่ได้มาที่ลานกว้างนอกเมืองแห่งนี้เป็นครั้งแรก เขารู้จักที่นี่ดี มันคือเขตอุตสาหกรรมเก่าที่มีแผ่นคอนกรีตและซากกำแพงโกดัง ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นมีรถยนต์จอดอยู่หลายสิบคัน สายไฟประดับที่ขึงจากเสาต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง เสียงเพลงจากลำโพงในกระโปรงหลังรถ และรถขายอาหารที่มีคนเข้าแถวรออยู่เสมอ บางคนนั่งบนฝากระโปรงรถ บางคนดื่มกาแฟจากกระป๋อง และบางคนแค่ยืนฟังเสียงเครื่องยนต์ มาซารุจอดรถในที่ประจำของเขาตรงริมสุด ก้าวลงจากรถ พยักหน้าทักทายคนรู้จัก แล้วเดินตรงไปหาผู้จัดงาน

ผู้จัดงานถือรายการในโทรศัพท์อยู่แล้วและไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่ามาซารุมาครั้งแรกหรือเปล่า เขาแค่ขานชื่อออกมาดังๆ เพื่อให้เจ้าตัวยืนยัน แล้วจัดให้เขาอยู่ในคู่แข่งขันถัดไป มาซารุกลับไปที่รถ นั่งประจำที่คนขับ รัดเข็มขัดนิรภัย และวางมือลงบนพวงมาลัย เขารู้จักพิธีกรรมนี้ดี เริ่มจากความเงียบ จากนั้นเสียงเพลงจะเบาลง แล้วทุกคนจะแยกย้ายออกจากเส้นทาง จนเหลือเพียงหญิงสาวที่ถือธงหมากรุกยืนอยู่กลางถนน

เธอชูมือขึ้น ยิ้ม และสะบัดธงลงอย่างรวดเร็ว มาซารุเหยียบคลัตช์ เข้าเกียร์หนึ่ง และเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานไปข้างหน้า ล้อหมุนฟรีอยู่กับที่ชั่วขณะก่อนจะยึดเกาะกับพื้นยางมะตอยได้ มาซารุเปลี่ยนเกียร์ในรอบสูง เสียงเครื่องยนต์คำรามจนถึงขีดสุด คู่แข่งขับขนาบข้างอยู่ด้านหลังเล็กน้อย มาซารุไม่หันไปมองข้างทาง สายตาจดจ่ออยู่เพียงถนนเบื้องหน้าเท่านั้น

เขากำลังจะถึงเส้นชัยอยู่แล้ว ทันใดนั้นไฟไซเรนก็ปรากฏขึ้นในเลนสวนทาง รถตำรวจเลี้ยวกลับและขับไล่ตามเขามา มาซารุขมวดคิ้ว ตบพวงมาลัยด้วยฝ่ามือและพ่นลมหายใจผ่านไรฟัน เขาไม่ได้หยุดรถในทันที แต่ยังคงขับต่อไป แม้ว่าแสงไฟกะพริบในกระจกมองหลังจะเริ่มทำให้เขารู้สึกรำคาญ เขาหยุดรถก็ต่อเมื่อตัดสินใจเองว่าถึงเวลาแล้ว เขาชะลอความเร็ว ขับต่อไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรแล้วจึงจอดข้างทาง เขาดับเครื่องยนต์ เลื่อนกระจกลง และวางมือบนพวงมาลัย กำนิ้วแน่นจนข้อขาว

รถสายตรวจจอดลงด้านหลัง มีเจ้าหน้าที่สองนายก้าวลงมา หนึ่งในนั้นเดินมาที่หน้าต่างรถของมาซารุ มาซารุมองเขาแล้วแสยะยิ้มอย่างยโส แม้ว่าภายในใจจะเดือดพล่านด้วยความหงุดหงิด "ผมทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ?"