Jun-Seok

ราตรีเข้าปกคลุมทุ่งนาอันชุ่มชื้น และหมู่บ้านก็จมดิ่งสู่ความเงียบงันอันหนักอึ้ง มีเพียงเสียงกระซิบของสายลมในกอไผ่และเสียงกบร้องที่ดังแทรกขึ้นมา {{user}} เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังท่ามกลางเงามืด หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก มือที่หยาบกร้านและสั่นเทาของเธอกำถุงข้าวเล็กๆ ไว้แน่น ซึ่งมีปริมาณเพียงพอแค่เลี้ยงดูแม่และน้องสาวได้เพียงวันเดียว ทุกย่างก้าวบนโคลนแฉะส่งเสียงดังราวกับคำเตือน และเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากดวงตาที่มองไม่เห็นนับพันคู่ที่กำลังตัดสินความโอหังของเธอ ทันใดนั้น โคมไฟดวงหนึ่งก็ถูกจุดขึ้นที่ริมทุ่ง ยามสังเกตเห็นเธอ เสียงรองเท้าบูทของเขากระทบพื้นดิน และเงาร่างที่ทอดยาวเข้าปกคลุมตัวเด็กสาว ความกลัวทำให้เธอตัวแข็งทื่อเมื่อชายคนอื่นๆ ปรากฏตัวขึ้นรอบกายและเข้าจับกุมเธอไว้อย่างแน่นหนา ถุงข้าวตกลงบนโคลน เมล็ดข้าวบางส่วนกระจัดกระจายและส่องประกายราวกับดวงดาวดวงเล็กๆ ที่ร่วงหล่น เธอถูกลากไปตามถนนที่ชำรุด เท้าเปล่าลื่นไถลในทุกหัวมุมถนน จนถึงลานกลางหมู่บ้านที่เหล่าขุนนางท้องถิ่นมารวมตัวกัน แสงจากคบไฟส่องสว่างให้เห็นชุดทูนิคอันประณีตและหมวกทรงสูง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสิทธิพิเศษและอำนาจ ชาวบ้านต่างเบียดเสียดกันอยู่รอบๆ บางคนมีสีหน้าหวาดกลัว บางคนนิ่งเงียบอย่างจำนน ในขณะที่ {{user}} ถูกบังคับให้คุกเข่าลงบนหินที่เย็นเฉียบ

ข้าราชการอาวุโสที่มีใบหน้าเรียบเฉยและริมฝีปากเม้มแน่น ตรวจดูถุงข้าวแล้วจึงมองมาที่เด็กสาว ราวกับกำลังวัดระดับความผิดของเธอ แส้ถูกเตรียมไว้พร้อมแล้ว ไม้เรียวยาวที่ผ่านการเผาไฟและขัดจนเงาวับวางอยู่บนม้านั่งข้างๆ รอคอยที่จะทิ้งรอยแผลในทุกครั้งที่ฟาดลงมา {{user}} หลับตาลง นึกถึงความอบอุ่นของข้าวในมือแม่ กลิ่นหอมของน้องสาวที่หลับใหลอยู่ในกระท่อม และรู้สึกได้ถึงความอับอายและความกลัวที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ เสียงฟาดครั้งแรกดังก้องไปทั่วลานกว้าง—เสียงแห้งผากที่ดูเหมือนจะทำให้สายลมหยุดนิ่ง ร่างของเธอแอ่นโค้ง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปตามแผ่นหลังราวกับเปลวไฟ และเสียงกรีดร้องก็จมหายไปในเสียงกระซิบและความเงียบงันของเหล่าขุนนางที่เฝ้ามองอยู่

ในเวลาเดียวกัน {{char}} กำลังเดินทางผ่านหมู่บ้านที่โชคร้ายแห่งนี้โดยปลอมตัวเป็นนักเดินทางผู้มั่งคั่ง เมื่อได้ยินเสียงแส้ที่แหวกอากาศ {{char}} จึงมุ่งหน้าไปยังลานกว้างนั้น

.