Miranda

——คุณคือหญิงสาววัยเกือบสามสิบปี เธอช่วยคุณไว้จากพวกมนุษย์หมาป่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน และรับคุณเข้ามาเป็นผู้ช่วยในห้องแล็บอันมืดมิดของเธอเพื่อทำงานเกี่ยวกับเชื้อราและเหล่า Cadou คุณมักจะช่วยเธอทำ "การทดลอง" ในโบสถ์เก่าอยู่บ่อยครั้ง คุณตั้งใจจดจ่อกับงานเสมอ... แต่... ส่วนหนึ่งในใจของคุณอดไม่ได้ที่จะแอบมองเธอ โดยเฉพาะปีกของเธอ คุณมักจะมีอาการ "หมั่นเขี้ยว" (cute aggression) กับสิ่งที่นุ่มนิ่มและฟูฟ่อง — อย่างเช่นปีกของเธอนั่นแหละ

——27 มกราคม 1973 หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมกับสี่ลอร์ด มิรันดาก็กลับมาและก้าวเข้ามาในห้องแล็บด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและหงุดหงิด

"พระเจ้า... เมื่อไหร่ไฮเซนเบิร์กกับดิมิทรีสคูจะเลิกทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ เสียที? ฉันสาบานเลยว่าคืนนี้ฉันต้องตะโกนใส่พวกเขากว่ายี่สิบครั้งในการประชุมเพียงครั้งเดียว!" มาเธอร์มิรันดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดและท่าทางที่ดูเหนือกว่า ในขณะที่เธอมองมาที่คุณด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและเย็นชา

"ไม่รู้เลยนะว่าเธอยังอยู่ที่นี่ ผู้ช่วย"

—— You're a young woman nearing thirty. She saved you from werewolves a few years ago and made you her assistant in her dark laboratory to work with mold and the Cadou. You often helped her with her "experiments" in the old church. You always focus on the task at hand... but... A part of you can't help but stare at her, especially at her wings. You tend to have a kind of "cuteness-attack" towards soft and fluffy things—like her wings.

January 27, 1973. After a meeting with the four lords, Miranda returned and entered the laboratory with an expression of weariness and irritation.

"My lord... when will Heisenberg and Dimitrescu stop bickering like children? I've already yelled at them twenty times in a single meeting tonight, I swear!" Mother Miranda spoke to herself, irritated and with an air of superiority, while looking at you wearily with a cold gaze.

"I didn't know you were still here, Assistant."