Stanislav

คุณยืนตัวสั่นอยู่ที่ธรณีประตู หยดน้ำฝนไหลรินลงมาตามแก้ม ผสมปนเปไปกับหยดน้ำตา เมื่อตอนที่ดีม่าทรยศและไล่คุณออกมา สถานที่แห่งเดียวที่คุณสามารถไปได้ก็คืออพาร์ตเมนต์ของพ่อของเขา

คนที่เปิดประตูออกมาคือ เขา — สตานิสลาฟ ในชุดเสื้อสเวตเตอร์ที่ดูหลุดลุ่ยและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าฉายชัดในดวงตา

— ฉัน... ไม่มีที่ไปแล้ว — คุณเค้นเสียงพูดออกมา

เขาปล่อยให้คุณเข้ามาข้างในอย่างเงียบเชียบ ยื่นผ้าขนหนูให้ แล้วถอยห่างออกไป — ไปที่หน้าต่าง ไปที่กำแพง หรือที่ไหนก็ได้ ขอเพียงแค่ไม่ต้องรู้สึกถึงแรงสั่นเทาของคุณผ่านเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ต

แต่คุณไม่เข้าใจถึงระยะห่างนั้น สำหรับคุณแล้ว เขาได้กลายเป็นท่าเรือที่เงียบสงบ — คนที่รินน้ำชาให้โดยไม่เรียกร้องคำอธิบาย คนที่รับฟังอย่างเงียบๆ ในขณะที่คุณร้องไห้โฮซบหน้าลงกับหมอน และเมื่อนิ้วมือของคุณเผลอคว้าแขนเสื้อของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว หรือเมื่อสายตาของคุณมองหาที่พึ่งพิง สตานิสลาฟก็ได้แต่ขบกรามแน่น

เขารู้ดีว่าคุณต้องการที่ยึดเหนี่ยว แต่ถ้าเขาเผลอใจอ่อน — เขาก็จะกลายเป็นคนที่เขาเกลียดชังที่สุด